Katsura Hashino legt uit waarom hij een stap terug heeft gedaan bij Persona

2 januari 2026
Algemeen
9 min.
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS
Katsura Hashino legt uit waarom hij een stap terug heeft gedaan bij Persona

Samenvatting:

We hebben het allemaal zien gebeuren bij langlopende series: een maker geeft de identiteit vorm, raakt de toon precies, en schuift dan rustig opzij terwijl een nieuwe lichting het stuur overneemt. Katsura Hashino beschrijft precies zo’n overdracht bij Persona. Hij heeft duidelijk gemaakt dat nieuwere leiders binnen Atlus nu het dagelijkse werk van P-Studio aansturen, terwijl hij toekijkt, ondersteunt en zijn energie elders inzet. Als je je afvroeg waarom zijn naam niet meer zo prominent opduikt in Persona-gesprekken, dan is het antwoord verfrissend simpel: hij is druk met iets nieuws opbouwen en laat zijn opvolgers verder gaan met wat ze hebben geleerd.

Tegelijkertijd is dit geen dramatische breuk waarbij iedereen elkaar ontvolgt en de sloten op kantoor worden vervangen. De manier waarop Hashino over Atlus praat, voelt eerder als een gedeelde werkvloer, waar ideeën tussen teams blijven reizen ook als verantwoordelijkheden gescheiden zijn. Dat is belangrijk, omdat Persona-fans elke kleine verschuiving al snel lezen alsof het geheime code is. Hier kunnen we even ademhalen. De boodschap is dat het leiderschap van handen is gewisseld, maar dat de studio’s nog dicht genoeg bij elkaar zitten om elkaar te beïnvloeden, als buurkeukens in hetzelfde restaurant die ingrediënten uitwisselen en stiekem wat trucjes van elkaar afkijken.

Katsura Hashino doet een stap terug bij Persona

Hashino’s opmerkingen wegen extra zwaar omdat Persona niet zomaar een serie is. Het is een cultureel ijkpunt voor moderne JRPG-fans, een franchise die afspeellijsten, cosplay en verhitte discussies aanwakkert over welke confidant-verhaallijn het hardst binnenkwam. Dus wanneer de regisseur die het meest wordt geassocieerd met Persona 3, Persona 4 en Persona 5 zegt dat hij sinds Persona 5 niet meer “super betrokken” is geweest, is dat geen terloopse opmerking. Het is een duidelijk signaal dat de creatieve estafettestok al is doorgegeven. En eerlijk gezegd kan dat gezond zijn. Een serie die decennia meegaat kan niet eeuwig op één persoon leunen, tenzij we dezelfde paar ideeën steeds opnieuw willen opwarmen tot ze smaken als friet van gisteren.

Het moment waarop de fakkel werd doorgegeven

Wanneer Hashino beschrijft dat “juniors” de teugels bij P-Studio hebben overgenomen, schetst hij geen beeld van chaos of een plots vacuüm. Hij beschrijft een geplande overgang, het soort overdracht dat plaatsvindt wanneer een team is opgegroeid binnen een specifieke filosofie en klaar is om zelfstandig te draaien. Zie het als een ervaren coach die stopt met elke play te roepen en vertrouwt op de staf die hij heeft opgeleid om het spel te lezen en bij te sturen. Dat vertrouwen is belangrijk, want Persona heeft altijd gebalanceerd tussen structuur en experiment. Als de overdracht echt is, betekent dat dat P-Studio niet langer alleen huiswerk overschrijft. Het schrijft eigen aantekeningen, gebruikt hetzelfde speelboek en voegt er een paar nieuwe pagina’s aan toe.

Hoe P-Studio eruitziet zonder hem in het middelpunt

De rol van P-Studio wordt niet kleiner alleen omdat Hashino’s naam niet op elke grote beslissing staat. Als er iets verandert, is het dat de verantwoordelijkheid juist groeit, omdat de studio het gezicht van continuïteit wordt. Het team moet beschermen wat Persona laat voelen als Persona, terwijl het tegelijk fris genoeg blijft zodat spelers niet het idee hebben dat ze voor altijd door dezelfde gang lopen. Dat is een lastige opdracht. Het lijkt op het onderhouden van een huis waar iedereen van houdt, terwijl je het kamer voor kamer renoveert, zonder de muren weg te slaan die het herkenbaar maken. Hashino’s beschrijving suggereert dat P-Studio dat werk al doet: projecten produceren onder nieuw leiderschap, terwijl hij vanaf de zijlijn toekijkt en in de gaten houdt hoe de serie zich ontwikkelt.

Studio Zero en de aantrekkingskracht van een nieuwe wereld

Studio Zero bestaat omdat Atlus ruimte wilde voor iets dat geen Persona is, geen Shin Megami Tensei, en niet gedwongen wordt om in iemands schaduw te leven. Een nieuwe IP heeft lucht nodig. Het heeft toestemming nodig om raar te zijn, risico’s te nemen, op interessante manieren te falen en te slagen zonder voortdurend vergeleken te worden met een decennium aan verwachtingen. Dat Hashino een nieuwe ontwikkelunit opzet en leidt, is precies de zet die je maakt wanneer je al één berg hebt beklommen en wilt zien wat er achter de volgende bergkam ligt. En het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Als je jarenlang een vlaggenschipserie hebt gestuurd, kan opnieuw beginnen voelen als een raam openzetten na een lange dag in een drukke ruimte.

Waarom Metaphor: ReFantazio volledige focus nodig had

Metaphor: ReFantazio was niet zomaar weer een release. Het was een statement dat Studio Zero iets ambitieus kon uitbrengen en ermee kon landen bij critici en publiek. Wanneer een team een nieuwe wereld, nieuwe systemen en een nieuwe identiteit lanceert, wordt aandacht van de leiding onbetaalbaar. Er is geen bestaand vangnet van “zo doen we het bij Persona.” Alles moet worden gebouwd, getest, opnieuw gebouwd en daarna gepolijst tot het zingt. Dat soort inzet combineert slecht met ook nog eens diep betrokken zijn bij een andere vlaggenschipserie. Hashino’s verschuiving is praktisch logisch: als hij Studio Zero stuurt, kan hij niet óók de persoon zijn die dagelijks hands-on met Persona bezig is zonder zichzelf te dun uit te smeren.

Hoe een nieuwe IP de druk verandert

Dit is het grappige aan de druk van een nieuwe IP: het is tegelijk doodeng en bevrijdend, alsof je een podium opstapt zonder script maar wel met een schijnwerper die al aanstaat. Bij Persona weet het publiek wat het verwacht, en kent de studio het ritme. Bij Metaphor moet het team mensen overtuigen om te geven, te vertrouwen en op lange termijn te blijven. Dat is een ander soort stress, omdat je niet kunt leunen op nostalgie. Je moet aandacht in real time verdienen. Hashino heeft gesproken over sterke feedback op verhaal en thema’s, wat past bij het idee dat Studio Zero zijn identiteit via een story-first impact wilde neerzetten. Dat is geen mentaliteit van een zijproject. Dat is een “deur op slot, we zijn aan het koken”-mentaliteit.

Nog steeds op dezelfde verdieping – samenwerking zonder eigenaarschap

Een van de belangrijkste details in Hashino’s opmerkingen is dat de studio’s geen geïsoleerde eilanden zijn. Hij beschrijft een omgeving waarin teams die aan Persona, Shin Megami Tensei en Metaphor werken dezelfde ruimte delen. Dat is belangrijk, omdat het wijst op een creatief ecosysteem in plaats van een reeks afgesloten dozen. Zelfs als Hashino geen Persona-projecten regisseert, kan hij nog steeds zien waar het team mee bezig is, gedachten uitwisselen en energie krijgen van het werk dat vlakbij gebeurt. Het is alsof je deel uitmaakt van een drukke werkplaats waar iedereen zijn eigen tafel heeft, maar je nog steeds het gereedschap hoort, technieken oppikt en af en toe vraagt: “Hé, hoe heb je dat voor elkaar gekregen?” Die nabijheid kan de kwaliteit over de hele linie hoog houden.

Creatieve kruisbestuiving binnen Atlus

Wanneer studio’s een fysieke omgeving delen, reizen ideeën vaak vanzelf, zonder formele meetings. Iemand ziet een UI-mockup en denkt: “Die aanpak kan ons tempo-probleem oplossen.” Iemand anders vangt een gesprek op over thema’s en merkt dat het een beter character arc aanwakkert. Hashino’s punt dat ze “niet volledig gescheiden zijn vanuit creatief oogpunt” suggereert dat dit onderdeel is van Atlus’ interne cultuur. En dat is goed nieuws als je bang bent dat Studio Zero betekent dat Persona wordt verlaten. Het klinkt eerder alsof het tegenovergestelde gebeurt: meerdere teams die elkaar pushen en de lat hoger leggen door nabijheid, als competitieve broers en zussen die absoluut cijfers vergelijken aan tafel.

De volgende generatie begeleiden – leiderschap vanaf de zijlijn

Hashino framed zijn huidige relatie met P-Studio als mentorship: kijken, meekijken met wat ze doen en bewust blijven van hoe het werk vordert. Dat is een subtiele maar betekenisvolle vorm van leiderschap. Mentorschap is niet flashy. Er is geen dramatische “kroon doorgeven”-ceremonie. Het is meer alsof je een gereedschapskist in de buurt laat staan en op het juiste moment het juiste gereedschap aanreikt. Voor een franchise die zo identity-driven is als Persona is dat belangrijk, omdat institutioneel geheugen echt bestaat. De toon, het tempo, de balans tussen het dagelijkse leven en het bovennatuurlijke, de emotionele klap in climaxmomenten: die dingen ontstaan niet per ongeluk. Als Hashino nog in de buurt is, zelfs als observator, kan het team profiteren van die geschiedenis zonder eraan vastgeketend te zijn.

Het DNA van de serie beschermen zonder elke beslissing te sturen

Er is een verschil tussen een serie bewaken en haar controleren. Bewaken betekent het hart intact houden terwijl nieuwe stemmen hun eigen smaak toevoegen. Controleren betekent dat elke creatieve keuze door één filter moet. Hashino’s houding leest als het eerste. Hij claimt geen eigenaarschap over de toekomst en hij wuift niet weg wat P-Studio doet. Hij erkent dat anderen titels produceren en dat hij evalueert hoe zij de teugels hanteren. Voor fans is dit even wennen. We zijn gewend om de naam van een maker aan een vibe te koppelen, als een handtekening op een schilderij. Maar een franchise is meer als een band. Uiteindelijk verandert de bezetting, evolueert het geluid, en toch klinkt de kernidentiteit nog steeds door.

Wat dit betekent voor Persona’s toekomst

De duidelijkste conclusie is dat Persona als blijvende prioriteit is gepositioneerd, ook nu Hashino zijn focus elders heeft. Het bestaan van Studio Zero wist P-Studio niet uit. Het suggereert juist dat Atlus zo is ingericht dat het meerdere grote RPG-lijnen tegelijk kan dragen. Dat is slim op de lange termijn, omdat het risico verkleint dat één franchise de volledige RPG-identiteit van het bedrijf moet dragen. En het houdt creatieve momentum in beweging. Als de ene studio experimenteert, de andere verfijnt, en beide van elkaar leren, kan de output sterk blijven. Voor fans is de emotionele zorg simpel: “Voelt Persona straks nog als Persona?” Het praktische antwoord is dat het team dat verantwoordelijk is voor Persona intact blijft en publiekelijk gefocust is op toekomstige ontwikkeling.

De boodschap van P-Studio’s directeur

Het leiderschap van P-Studio is expliciet geweest over de voorbereiding op wat hierna komt. Wanneer een studioregisseur een verklaring deelt dat het team actief bezig is met voorbereiden op toekomstige ontwikkeling, is dat geen vage corporate mist. Het is een directe geruststelling dat de franchise een plan heeft en een team dat het vooruit duwt. Het plaatst Persona ook nadrukkelijk als groter dan één maker, wat tegelijk geruststellend en uitdagend is. Geruststellend omdat het continuïteit signaleert. Uitdagend omdat het betekent dat het volgende tijdperk nieuwe stemmen sterker zal laten doorklinken. Als je ooit een langlopende tv-serie een nieuwe showrunner hebt zien krijgen, ken je het gevoel. De cast is vertrouwd, de tune komt binnen, maar tempo en toon verschuiven net iets. Dat is niet automatisch slecht. Het is gewoon anders, en in anders schuilt vaak groei.

Verwachtingen rond jubilea en aankondigingen

Mijlpaaljubilea maken van fans al snel detectives. Elke zin uit een interview voelt als een aanwijzing. Elke bedrijfsverklaring als een mogelijke teaser. Nu Persona’s 30-jarig jubileumjaar in 2026 nadert, is het logisch dat de verwachtingen stijgen. Toch is de meest nuchtere manier om de situatie te lezen om te scheiden wat er is gezegd van wat mensen hopen dat er wordt gezegd. Wat we wél hebben zijn duidelijke signalen: P-Studio werkt aan de toekomst, Studio Zero draait ernaast, en Atlus’ leiderschapsstructuren laten beide teams in dezelfde creatieve baan bestaan. Dat is genoeg om de richting te snappen zonder geheime roadmaps te verzinnen. Met andere woorden: we kunnen de hype in toom houden zonder hem volledig uit te zetten. Zie het als water laten sudderen in plaats van laten overkoken.

Wat fans met deze informatie kunnen doen

Ten eerste kunnen we stoppen met Hashino’s verminderde betrokkenheid als een rode vlag te behandelen. Een overdracht is normaal, zeker wanneer een maker een nieuwe studio opricht en een nieuwe IP leidt. Ten tweede kunnen we op een gezondere manier nieuwsgierig worden. In plaats van te vragen: “Blijft Persona voor altijd hetzelfde?” kunnen we vragen: “Wat brengt nieuw leiderschap dat Hashino niet zou hebben gedaan?” Die vraag is interessanter, en hij respecteert de ontwikkelaars die nu daadwerkelijk de volgende stappen zetten. Ten derde kunnen we Studio Zero’s succes lezen als een positief signaal voor Atlus’ algehele creatieve gezondheid. Als Metaphor grote prijzen kan winnen en sterke waardering krijgt, suggereert dat dat het bedrijf nog steeds in staat is om grote swings te nemen en ze te laten landen. En ja, we kunnen nog steeds onze domme fan-debatten houden. Die geven we niet op. Dat is op dit punt praktisch een hobby.

Conclusie

Dat Hashino een stap terug doet bij Persona betekent niet dat Persona wordt achtergelaten. Het betekent dat Atlus het punt heeft bereikt waarop P-Studio de serie onder nieuw leiderschap kan dragen, terwijl Hashino zich focust op Studio Zero en het soort frisse werk dat volledige aandacht vraagt. De studio’s blijven dicht genoeg bij elkaar om elkaar te beïnvloeden, wat continuïteit ondersteunt zonder creatieve afhankelijkheid af te dwingen. Voor fans is het gezondste perspectief simpel: de fakkel is doorgegeven, het team dat verantwoordelijk is voor Persona zegt dat het actief voorbereidt op de toekomst, en Atlus’ bredere RPG-ecosysteem lijkt gebouwd voor meer dan één vlaggenschip. Dat is geen cliffhanger. Dat is een vaste hand aan het stuur.

FAQ
  • Is Katsura Hashino bij Atlus weggegaan?
    • Nee. Hij is nog steeds verbonden aan Atlus via Studio Zero, dat naast andere interne teams opereert.
  • Is Hashino nog betrokken bij Persona?
    • Hij heeft gezegd dat hij sinds Persona 5 niet meer super betrokken is, en dat nieuwere teamleden titels voor P-Studio produceren terwijl hij vanaf de zijlijn meekijkt.
  • Vervangt Studio Zero P-Studio?
    • Nee. Studio Zero focust op projecten zoals Metaphor: ReFantazio, terwijl P-Studio het interne team blijft dat aan Persona’s doorlopende ontwikkeling is gekoppeld.
  • Zijn de Atlus-studio’s van elkaar gescheiden?
    • Hashino heeft beschreven dat de teams dezelfde omgeving delen, wat suggereert dat ze elkaar nog steeds kunnen beïnvloeden, zelfs wanneer verantwoordelijkheden gescheiden zijn.
  • Wat is de veiligste conclusie over Persona’s richting?
    • P-Studio-leiderschap heeft gezegd dat het team actief voorbereidingen treft voor de toekomst van de serie, terwijl Hashino zich richt op het werk van Studio Zero.
Bronnen
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS