Kevin Afghani over het worden van Mario: zenuwen, respect en een legendarische stem voortdragen

20 januari 2026
Algemeen
12 min.
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS
Kevin Afghani over het worden van Mario: zenuwen, respect en een legendarische stem voortdragen

Samenvatting:

Wanneer een personage al decennialang in ons hoofd leeft, kan een stemwissel vreemd persoonlijk voelen, alsof iemand het gezicht op een familiefoto heeft vervangen. Dat is de situatie waarin Kevin Afghani terechtkwam toen hij de nieuwe stem van Mario werd in Nintendo’s games, na de lange periode waarin Charles Martinet het bepalende geluid van het personage was. In een veel gedeeld interview deed Afghani niet alsof het hem niets deed. Hij zei eigenlijk hardop wat iedereen denkt: Charles ís Mario, en als hij niet nerveus was om het over te nemen, zou hij de verkeerde persoon voor de baan zijn. Die eerlijkheid werkt omdat ze aansluit bij hoe fans zich voelen. We kunnen de nieuwe performance geweldig vinden en tegelijk erkennen dat de oude onze jeugdherinneringen, slaapfeestjes en die vertrouwde “let’s-a go”-energie heeft gevormd die al jaren aan Mario vastzit.

Dit moment is ook groter dan één acteur. Het gaat over hoe Nintendo een personage consistent houdt door verschillende tijdperken, consoles en nieuwe doelgroepen heen, zonder Mario in barnsteen te gieten. Dat Martinet opschoof naar de rol van Mario-ambassadeur stond voor verandering, maar ook voor continuïteit, omdat het doel duidelijk niet was om iets uit te wissen. Afghani’s toon voelt als respect in plaats van vervanging. Het resultaat is een overdracht die ons vraagt om iets simpels, maar niet altijd makkelijks te doen: luisteren met open oren. Niet op zoek naar perfectie, niet naar een identieke levering, maar naar het gevoel dat Mario hoort te brengen. Vreugde, vaart, en dat heldere, stuiterende zelfvertrouwen dat zelfs een lastig level laat voelen als een speelse uitdaging in plaats van een straf.

De estafettestok naar Kevin Afghani en waarom Mario’s stem persoonlijk voelt

Mario is niet zomaar een personage waarmee we spelen. Hij is het vonkje dat een weekend-sessie opstart, het geluid van een sprong dat op de een of andere manier als een glimlach voelt, en de vriendelijke energie die zelfs competitieve chaos uitnodigend maakt. Daarom kan een stemwissel binnenkomen alsof iemand de meubels in je ouderlijk huis heeft verplaatst. Alles staat technisch gezien nog op de juiste plek, maar je brein merkt het verschil meteen. We beleven Mario’s stem niet zoals we een willekeurige NPC-regel beleven. We koppelen die stem aan herinneringen: late-night Mario Kart-rivaliteiten, de eerste keer dat je een lastige platformsectie haalde, en dat warme gevoel waar Nintendo-games vaak op mikken. Dus wanneer de stem verandert, is het normaal dat je tegelijk beschermend, nieuwsgierig en een tikje wantrouwig bent. Het helpt om te onthouden wat die stem moet doen: de geest van het personage dragen, niet een museumstuk kopiëren.

Kevin Afghani ontmoeten en wat er in 2023 veranderde

Kevin Afghani stapte in één van de meest herkenbare rollen in entertainment toen hij het stemwerk van Mario in Nintendo’s games overnam, in een moderne periode waarin elke performance wordt geknipt, vergeleken en publiekelijk bediscussieerd. Dit was geen langzame, stille verschuiving die alleen de die-hard fans opmerken. Dit is het soort verandering dat trendlijsten haalt, omdat Mario in feite de wereldwijde mascotte van gaming is. De overgang gebeurde ook samen met een duidelijke boodschap dat Charles Martinet niet langer karakterstemmen voor de games zou opnemen, maar zou doorschuiven naar een nieuwe ambassadeursrol die draait om fans ontmoeten en de vreugde rond het personage delen. Die context is belangrijk. Het liet zien dat Nintendo niet deed alsof het verleden niet bestond. In plaats daarvan erkende het een nieuw hoofdstuk, met respect voor wat ervoor kwam. Met andere woorden: we kijken naar een estafette waarin de stok wordt overgegeven met een handdruk, niet in het publiek wordt gegooid.

De erfenis van Charles Martinet en waarom die de lat zo hoog legt

Charles Martinet sprak Mario niet alleen heel lang in. Hij bouwde het moderne geluid van Mario op een manier die een snelkoppeling werd naar geluk in games. Dat klinkt misschien overdreven voor een stem, maar het klopt. De performance werd direct herkenbaar, zelfs in korte uitroepjes, en hij hielp decennialang de toon van complete series te bepalen. Wanneer mensen zeggen “dat is Mario”, beschrijven ze meestal Martinet’s versie, omdat die door zoveel Nintendo-tijdperken en zoveel verschillende soorten games heen heeft geleefd. Zelfs mensen die voice acting niet op de voet volgen, kennen het geluid. Dat maakt hem vervangen zo intimiderend. Dit is niet een rol die om de paar jaar wisselt. Dit is instappen in een performance die in de popcultuur is ingebakken, zoals een themaliedje dat iedereen kan meeneuriën. En ja, zo’n erfenis kan voelen alsof je onderaan een berg staat en je ineens beseft dat je je waterfles bent vergeten.

De quote die alles zegt over zenuwen en respect

Eén van de opvallendste punten in Afghani’s opmerkingen is hoe direct hij is over zijn zenuwen. Hij framet zenuwachtig zijn niet als zwakte of twijfel. Hij ziet het als bewijs dat hij snapt wat hij erft. Zijn punt is simpel: Charles is de persoon die iets iconisch heeft gecreëerd, en als Afghani niet nerveus zou zijn om het over te nemen, dan zou dát de echte rode vlag zijn. Die houding vertelt veel over hoe hij de rol benadert. Hij probeert Martinet niet te “verslaan” of met hem te concurreren. Hij behandelt de rol als verantwoordelijkheid, zoals je een baby vasthoudt, een bruidstaart draagt, of in de superdure auto van een vriend rijdt. Je kunt het doen, je kunt het goed doen, maar je loopt er niet stoer in alsof niets ertoe doet. Die bescheidenheid is ook een signaal richting fans: het doel is om te eren wat werkt en het werk met zorg te doen, niet met ego.

Druk, verwachtingen en de vreemde spotlight van fandom

Een geliefde performer vervangen brengt een unieke druk met zich mee, omdat het publiek niet neutraal is. We komen met geschiedenis, voorkeuren en een mentaal “standaard-Mario” dat jarenlang is versterkt. Daarbovenop heeft het internet de gewoonte om kleine verschillen op te blazen tot grote discussies. Een net iets andere “woo-hoo” kan een headline worden. Eén regel kan duizend keer worden afgespeeld terwijl mensen ruziën over of het “goed” voelt. Dat is veel om te vragen van elke acteur, zeker als het personage juist moeiteloos en vrolijk hoort te zijn. Afghani’s situatie is ook bijzonder omdat Mario’s stem vaak uit korte uitroepen bestaat in plaats van lange emotionele monologen. Daardoor weegt elke lettergreep extra zwaar. Je hebt minder ruimte om te verstoppen. Het goede nieuws is dat fandomdruk vaak afneemt zodra het werk vertrouwd wordt. Hoe vaker we de performance in context horen, hoe sneller ons brein stopt met het behandelen als een toets en het weer als Mario gaat ervaren. Vertrouwdheid is krachtig. Het is eigenlijk de manier waarop je brein zegt: “Oké, ik snap het, we zijn veilig.”

Hoe Nintendo een stemovergang aanpakt zonder het personage te breken

Nintendo’s aanpak bij dit soort veranderingen is meestal voorzichtig, omdat Mario geen personage is dat van interpretatie naar interpretatie kan slingeren. Hij moet consistent blijven door games, genres en generaties spelers heen. Dat betekent dat de performance in een specifieke vorm moet passen. Je kunt het zien als een recept. Je kunt de kok wisselen, maar het gerecht moet nog steeds smaken als het gerecht dat iedereen bestelde. Nintendo maakte de overgang ook makkelijker te begrijpen door helder te communiceren over Martinet’s verschuiving naar een andere rol die te maken heeft met fancontact. Dat soort communicatie vermindert het mysterie. Het zegt: “Dit is geen rommelige breuk. Dit is een geplande overgang.” In de praktijk leunt een soepele verandering op regie, referenties en kwaliteitscontrole. Het doel is niet om een compleet nieuwe Mario te maken. Het doel is om het personage intact te houden, terwijl een nieuwe performer de rol voor de lange termijn kan dragen. Zo overleven franchises. Niet door verandering te weigeren, maar door te veranderen zonder hun identiteit te verliezen.

Audities, regie en Mario meteen herkenbaar houden

Zelfs zonder de behind-the-scenes te zien, kunnen we afleiden wat het belangrijkste is: Mario moet voor een wereldwijd publiek als Mario klinken, in verschillende talen, door decennia heen, en in uiteenlopende stemmingen. Dat betekent niet dat elke acteur een perfecte kloon van vroeger moet zijn, maar wel dat er een herkenbare kern moet zitten. Stemcasting voor zo’n rol draait waarschijnlijk om consistentie, uithoudingsvermogen en het vermogen om die typische energie op commando te leveren. Regie is minstens zo belangrijk. Een voice actor kan vaardigheid meebrengen, maar het productieteam bepaalt hoe die vaardigheid in de uiteindelijke game landt. Zij bepalen wat “te veel” is, wat “precies goed” is, en wat voelt alsof het het personage breekt. Als je ooit iemand een imitatie hebt gehoord die technisch knap is maar toch nét verkeerd voelt, dan snap je de uitdaging. De performance moet echt aanvoelen binnen de wereld van de game, niet alleen correct in isolatie. Dat is het verschil tussen een stem die klinkt als Mario en een stem die voelt als Mario.

Wat stemregie echt doet in moderne gameontwikkeling

Stemregie is de onzichtbare hand die een personage stabiel houdt over verschillende opnamesessies, verschillende games en zelfs verschillende jaren. Games worden niet in één net weekend opgenomen. Regels worden vaak in batches opgenomen, met later extra sessies om nieuwe gameplay-momenten of aangepaste scripts te dekken. Regie zorgt ervoor dat de persoonlijkheid niet wegdrijft. Voor een personage als Mario bewaakt de regie ook de toon: opgewekt, vriendelijk, zelfverzekerd en nooit cynisch. Het is alsof je een ballon op de juiste hoogte houdt. Te laag en het voelt vlak. Te hoog en het voelt opgejaagd. Regie helpt ook met ritme. Mario’s stem ligt vaak bovenop snelle actie, dus timing is cruciaal. Een regel moet in het juiste venster vallen, duidelijk zijn, en het tempo niet vertragen. Daarom kan het misleidend zijn om één los clipje te vergelijken. In een afgewerkte game werken stem, animatie, muziek en effecten samen. De performance is gemaakt om op de beweging te passen. Het is minder een toespraak en meer een muzikale noot die precies op de juiste tel valt.

Waar we de nieuwe stem voor het eerst hoorden en waarom eerste indrukken verschillen

Voor veel spelers kwam de eerste echte kennismaking met Afghani’s Mario via een moderne mainline release waarin het personage centraal staat, en dat is tegelijk een zegen en een vloek. Een zegen, omdat je de stem hoort in de omgeving waarvoor hij is gemaakt, omringd door Nintendo’s typische sound design en tempo. Een vloek, omdat die eerste indruk een “nulpuntmoment” wordt waartegen mensen alles blijven afzetten. Mensen zijn daar grappig in. We kunnen een nieuwe stem tien seconden horen en denken dat we de hele situatie voor altijd hebben opgelost. In werkelijkheid groeit de stem voor veel mensen met de tijd. Hij wordt gekoppeld aan nieuwe herinneringen, niet alleen aan oude. Dan ontstaat acceptatie vanzelf. Je stopt met analyseren en begint met spelen. Je stopt met luisteren naar verschillen en begint met luisteren naar de vibe. En Mario’s vibe is altijd simpel geweest: optimistische vaart. Als de stem dat ondersteunt, doet hij zijn werk, ook al is het niet exact dezelfde smaak als voorheen.

Super Mario Bros. Wonder en het probleem van eerste indrukken

Wanneer een nieuwe performance verschijnt, behandelen fans de eerste clips vaak als een rechtszaakstuk. We herhalen ze, vertragen ze en vragen vrienden: “Hoor jij het?” Het probleem is dat eerste indrukken vaak meer gevormd worden door verwachtingen dan door realiteit. Als je een koolstofkopie verwacht, voelt alles wat anders is meteen fout. Als je een ramp verwacht, kan alles wat oké is juist verrassend goed voelen. De eerlijke manier om een performance te beoordelen is saai, maar effectief: luister uren in context, niet seconden in isolatie. Mario’s stem is gemaakt om beweging, humor en die snelle, heldere feedback-lus te ondersteunen die het personage levend laat voelen. Tijdens een echte speelsessie zit je aandacht bij sprongen, verrassingen en timing, niet bij de vraag of een klinker identiek klinkt aan 2004. Daarom maakt tijd zo’n verschil. Hoe meer je speelt, hoe meer de performance onderdeel wordt van de ervaring in plaats van een los object om te beoordelen. En zodra het onderdeel is van de ervaring, wordt het makkelijker om de waarheid te accepteren: Mario is groter dan één clip, en de stem is één stukje van een groter gevoel dat Nintendo probeert over te brengen.

Hoe we kunnen luisteren zonder elke lettergreep in een rechtszaak te veranderen

Het is normaal dat je geeft om een stem die je decennialang hebt gehoord, maar er is een verschil tussen geven om en nitpicken. Nitpicken verandert plezier in huiswerk. Het is alsof je op een pizza-feestje bent en de hele tijd de luchtbelletjes in de korst gaat beoordelen in plaats van te genieten dat er pizza is. Een gezondere aanpak is focussen op wat Mario je hoort te laten voelen. Draagt de performance warmte? Draagt hij zelfvertrouwen? Voelt hij nog steeds speels en energiek? Afghani’s eigen opmerkingen over zenuwen en respect voor Martinet suggereren dat hij de emotionele inzet van fans snapt. Dat respect is een brug. Het nodigt ons uit om wat gul te zijn, de performance ruimte te geven, en nieuwe herinneringen er langzaam aan te laten vastplakken. We kunnen ook onthouden dat Martinet’s werk niet wordt uitgewist. Het zit nog steeds in onze herinneringen, in oudere games, en in de geschiedenis van het personage. Dit is geen sloop. Dit is uitbreiding. Mario gaat door, en wij zien hoe een nieuwe performer de fakkel met zorg draagt.

Het verschil tussen personage, performer en internetruis

Het internet maakt graag drama van creatieve keuzes, maar dat betekent niet dat we moeten meedoen. Eén van de beste manieren om perspectief te houden is drie dingen uit elkaar te trekken: het personage, de performer en de ruis rond de performer. Mario is een fictief personage met een consistent doel: vreugde en vaart brengen. De performer is een echt mens dat een job doet die vaardigheid, consistentie en emotionele veerkracht vraagt. De ruis is al het andere: hot takes, clips zonder context, en de eindeloze drang om meteen een definitief oordeel te vellen. Afghani’s quote over zenuwachtig zijn werkt juist omdat hij met iets menselijks door de ruis snijdt. Het is geen defensieve uitspraak. Het is geen overwinningsronde. Het is een respectvolle erkenning dat de rol ertoe doet. Die toon verdient dezelfde energie terug. We kunnen eerlijk zijn over wat anders klinkt en tegelijk respect hebben voor het werk dat nodig is om zo’n rol over te nemen. Als we willen dat het personage vrolijk blijft, helpt het om het gesprek ook vrolijk te houden. Mario’s hele merk is eigenlijk “laten we plezier hebben.” Het minste wat we kunnen doen, is de man “woo-hoo” laten zeggen zonder duizend microscopen op zijn keel te richten.

Wat deze overdracht betekent voor Mario’s toekomst

Grote franchises overleven omdat ze zich aanpassen zonder hun identiteit te verliezen. Mario is daar het ultieme voorbeeld van. Het personage is door hardwaregeneraties, grafische stijlen en gameplay-vernieuwingen gegaan en voelde toch altijd als Mario. Een stemovergang is weer een onderdeel van die evolutie. Het laat zien dat Nintendo vooruit plant, niet alleen het verleden beschermt. Het opent ook de deur voor Afghani om in de rol te groeien, met meer comfort en zelfvertrouwen naarmate de performance routine wordt in plaats van surrealistisch. Voor fans is dit een uitnodiging om nieuwe herinneringen te bouwen. De eerste keer dat je lacht om een gekke delivery in een nieuwe game, de eerste keer dat een “here we go!” precies goed valt terwijl je een lastige sectie nailed, de eerste keer dat je de stem hoort en helemaal niet meer aan de verandering denkt, dat zijn de momenten waarop “nieuw” “normaal” wordt. Martinet’s erfenis blijft de fundering, en Afghani’s respect daarvoor is een sterk signaal dat deze overdracht met zorg is aangepakt. Op de lange termijn is dat wat we willen. Geen perfecte imitatie, maar een stabiele, vrolijke Mario die er voor ons blijft zijn, jaar na jaar, console na console.

Conclusie

Kevin Afghani’s belangrijkste zet was niet proberen te klinken als een kop. Het was klinken als een mens die begrijpt wat hij heeft geërfd. Door openlijk te zeggen dat hij nerveus was en door Charles Martinet als de definitieve Mario te zien, kaderde hij de overgang als respect, niet als vervanging. Dat is belangrijk, omdat fans niet alleen reageren op de stem, maar ook op de betekenis erachter. Mario is voor veel mensen comfort food. Als het recept zelfs een beetje verandert, willen we geruststelling dat de chef om het gerecht geeft. Nintendo’s communicatie rond Martinet’s ambassadeursrol en Afghani’s toon geven samen die geruststelling. Na verloop van tijd zal de discussie wegzakken en nemen nieuwe herinneringen het over, omdat dat is hoe Mario werkt. Hij blijft vooruitgaan, en hij trekt ons mee, sprong na sprong, juich na juich, met telkens weer dat heldere, kleine burstje vreugde.

Veelgestelde vragen
  • Wat zei Kevin Afghani over het vervangen van Charles Martinet?
    • Hij zei dat Charles, in zijn ogen, Mario is en dat hij nerveus was om het over te nemen. Hij presenteerde die zenuwen als de juiste reactie, omdat de rol iconisch is en respect verdient.
  • Waarom voelt een stemwissel bij Mario zo groot voor fans?
    • Omdat de stem gekoppeld is aan decennia aan herinneringen, en omdat Mario’s geluid onderdeel is van wat het personage meteen herkenbaar maakt. Zelfs kleine verschillen vallen op wanneer een stem zo lang “de standaard” is geweest.
  • Legde Nintendo Charles Martinet’s nieuwe rol uit?
    • Ja. Nintendo beschreef dat hij doorschuift naar een Mario-ambassadeursrol, waarbij hij stopt met het opnemen van karakterstemmen voor games, maar Mario blijft vertegenwoordigen en met fans in contact blijft.
  • Hoe beoordelen we de nieuwe Mario-performance eerlijk?
    • Door hem in echte speelsessies te horen in plaats van in losse clips, en door te kijken of hij Mario’s kerngevoel levert: opgewekte energie, warmte en speels zelfvertrouwen in beweging.
  • Wist deze verandering Charles Martinet’s Mario uit?
    • Nee. Martinet’s werk blijft de basis en leeft voort in decennia aan games en gedeeld cultureel geheugen. Dit is een nieuw hoofdstuk, geen herschrijving van het verleden.
Bronnen
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS