The Pokémon Company ontvangt de Andrew Yoon Legend Award – en Ishihara’s “volgende game”-hint komt binnen

27 januari 2026
Algemeen
13 min.
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS
The Pokémon Company ontvangt de Andrew Yoon Legend Award – en Ishihara’s “volgende game”-hint komt binnen

Samenvatting:

De 15e New York Game Awards hadden genoeg winnaars, maar het moment met een ander soort energie was dat The Pokémon Company de Andrew Yoon Legend Award in ontvangst nam. Dit is geen trofee voor één release of een korte hitreeks – het is een spotlight op impact, het soort impact dat verandert hoe games eruitzien, hoe ze de wereld over reizen en wie zich uitgenodigd voelt om mee te spelen. Met Tsunekazu Ishihara die de eer aannam, voelde de boodschap persoonlijk zonder te veranderen in nostalgietheater. We hebben het over een franchise die hardwaregeneraties, trends en verschuivende spelersverwachtingen heeft overleefd, en toch nog steeds opduikt als een gedeeld referentiepunt. Je kunt een kamer vol vreemden binnenlopen, “starter-Pokémon” zeggen, en ineens ben je geen vreemden meer. Dat is echte culturele zwaartekracht.

Ishihara’s opmerkingen hadden ook een blik vooruit. Hij beschreef Pokémon als iets dat mensen verbindt over taal en cultuur heen, en hij koppelde dat idee direct aan hoe hij nadenkt over het produceren van de volgende game in de reeks. Die zin is belangrijk, omdat het geen teaser is voor een specifieke feature of een releasedatum – het is een uitspraak over prioriteiten. Wanneer een serie deze schaal bereikt, kan ze makkelijk op automatische piloot raken, zoals een pretparkrit die je al zo vaak hebt gedaan dat je de details niet meer ziet. Ishihara’s invalshoek duwt daartegenin. Het suggereert dat de volgende stap niet alleen draait om grotere werelden of flitsendere visuals – maar om het beschermen van die sociale vonk die Pokémon laat voelen als een gedeelde plek, en niet alleen als een product dat je in je eentje consumeert.

En de rest van de avond gaf context. Clair Obscur: Expedition 33 pakte Game of the Year, terwijl Hades II en Donkey Kong Bananza hun eigen erkenningen kregen. Samen leest de winnaarslijst als een momentopname van wat spelers en critici nu belonen – sterke werelden, sterke ideeën, en games die een afdruk achterlaten. In die mix voelt de Legend Award voor The Pokémon Company als een herinnering: trends komen en gaan, maar de zeldzame franchises die mensen decennialang aan elkaar knopen, verdienen een ander soort applaus.

The Pokémon Company kreeg de Andrew Yoon Legend Award in New York

Sommige awardmomenten voelen als een ereronde. Deze voelde meer alsof de zaal collectief knikte en zei: “Ja, dat klopt.” Dat The Pokémon Company de Andrew Yoon Legend Award ontving tijdens de 15e New York Game Awards ging niet om één game die een populariteitswedstrijd won – het ging om het erkennen van de lange schaduw die Pokémon over het medium werpt. Denk eens na hoe zeldzaam dat is. De meeste series branden een paar jaar fel en verdwijnen dan in een warme herinnering waar je naartoe teruggaat als je nostalgisch bent. Pokémon bleef niet alleen leven – het bleef relevant, en het deed dat over generaties spelers heen die niet dezelfde jeugd delen, niet dezelfde hardware, en zelfs niet dezelfde taal. Daarom voelt deze award als een koppenmoment. Het is het soort erkenning dat zegt: “We leven allemaal in een wereld die Pokémon mee heeft helpen bouwen,” of je nu elk wezen hebt gevangen of Pikachu alleen kent van een lunchtrommel.

Wat de Andrew Yoon Legend Award viert

De naam “Legend Award” kan wat wollig klinken totdat je ziet wat hij eigenlijk wil erkennen. Dit gaat over gamechangers – mensen of organisaties die de industrie vooruitduwen en vingerafdrukken achterlaten op hoe games met hun publiek verbinden. Dat woord “verbinden” is hier belangrijk, want Pokémon’s invloed is niet beperkt tot mechanics of designtrends. Het is het sociale weefsel eromheen: ruilen, battlen, teams vergelijken, favorieten bediscussiëren en privéspel veranderen in gedeelde verhalen. Je ziet de logica van de award in alledaags gedrag. Kinderen binden over favoriete starters. Volwassenen doen hetzelfde, alleen gebeurt het nu in groepsapps tussen vergaderingen door. Pokémon is een van de duidelijkste voorbeelden van een serie die games liet voelen als een gemeenschappelijke taal, en die energie heeft het levend gehouden lang nadat de nieuwigheid eigenlijk had moeten slijten.

Waarom Pokémon het label “game changer” verdient

Pokémon heeft het idee van verzamelen of vechten niet uitgevonden, maar het heeft die ideeën samengesmolten tot een loop die meteen begrijpelijk voelt. Vang iets, train het, ruil met een vriend, test je team, herhaal – simpel genoeg om in een middag te leren, maar flexibel genoeg om tientallen jaren aan speelstijlen te dragen. Dat is de truc: het schaalt met je mee. Als je jong bent draait het om ontdekking en verrassing. Als je ouder bent draait het om strategie, community en identiteit – het team dat je bouwt zegt iets over jou, zoals een playlist die je deelt. En omdat Pokémon wereldwijd uitwaaierde, werd het een gedeeld referentiepunt dat culturele barrières doorbreekt. Genoeg franchises gaan de wereld over, maar minder worden de standaard “hallo” tussen vreemden die van games houden. Pokémon deed dat, en zo grondig dat we soms vergeten hoe ongebruikelijk het is.

Ishihara’s dankwoord en de mensen achter Pokémon

Dat Tsunekazu Ishihara de award in ontvangst nam, doet ertoe omdat hij geen afstandelijke boegbeeld is dat een tekstje opleest. Hij is al decennia aan Pokémon’s verhaal verbonden, en zijn woorden dragen het gewicht van iemand die de serie heeft zien groeien van een riskant idee naar een wereldwijd ijkpunt. De toon van zijn opmerkingen, zoals die vanaf het event zijn gerapporteerd, leunde naar dankbaarheid en perspectief in plaats van hype. Die keuze zegt veel. Als een franchise zó groot is, is het verleidelijk om te doen alsof succes vanzelfsprekend is, alsof de wereld Pokémon zijn aandacht verschuldigd was. Ishihara’s framing gaat precies de andere kant op. Het behandelt Pokémon’s bereik als iets dat verdiend en onderhouden moet worden, niet als iets dat gegarandeerd is. Dat is een gezondere mindset, en het is ook een stille reminder dat achter het merk een lange keten van creatieve en operationele beslissingen zit die de machine draaiende houdt zonder de ziel plat te walsen.

In ontvangst namens Game Freak, Creatures en Nintendo

Een van de belangrijkste details is dat de acceptatie werd neergezet als namens de eigenaren van Pokémon – Game Freak, Creatures en Nintendo. Dat is niet alleen corporate trivia. Het is een herinnering dat Pokémon een kruk met drie poten is, en elke poot telt. Game Freak draagt de kern van de game-ontwikkel-erfenis. Creatures is al lang verbonden aan planning en productie-ondersteuning over het merk heen. Nintendo levert platformkracht en een wereldwijd ecosysteem dat Pokémon overal helpt opduiken, van consoles tot events tot bredere culturele momenten. Wanneer Ishihara namens dat trio accepteert, kadert het Pokémon als een samenwerking die heeft overleefd omdat ze creatieve identiteit balanceert met operationele kracht. Als je je ooit hebt afgevraagd hoe Pokémon zichzelf blijft vernieuwen zonder onherkenbaar te worden, is dat gedeelde beheer een groot deel van het antwoord.

Een 30-jarig tijdspad dat niet per ongeluk gebeurde

Dertig jaar is lang in games. Dat zijn meerdere hardwaregeneraties, meerdere golven van “dit is de toekomst,” en meerdere momenten waarop het publiek plots verandert wat het wil. Een serie zo lang in leven houden is al moeilijk. Hem cultureel centraal houden is nog moeilijker. De makkelijke route is trends najagen tot je je eigen stem kwijtraakt. Pokémon heeft door de jaren heen genoeg veranderd, maar de kern-emotionele haak bleef intact: jouw team is van jou, jouw reis is van jou, en jouw verhaal wordt iets dat je met andere mensen kunt delen. Dat is de draad die een kind met een linkkabel op een handheld verbindt met een moderne speler die online een kampioenschapsmatch kijkt. Ishihara’s aanwezigheid bij de ceremonie, gekoppeld aan een mijlpaaljaar voor de franchise, laat zien dat deze tijdlijn het resultaat is van bewuste keuzes, niet van geluk.

“De wereld verbinden” als echt ontwerpdoel

Ishihara’s zin over Pokémon dat het de kracht heeft om de wereld te verbinden raakt, omdat hij tegelijk poëtisch en praktisch is. Poëtisch, omdat het beschrijft wat fans voelen – het idee dat Pokémon een ontmoetingsplek is. Praktisch, omdat die verbinding ingebouwd moet worden in hoe de serie werkt. Verbinding ontstaat niet toevallig. Het komt door systemen die interactie stimuleren, door events die mensen samenbrengen, en door een merktoon die nieuwkomers verwelkomt zonder ze te beschamen omdat ze “laat” zijn. Wanneer Ishihara dat idee koppelt aan hoe hij nadenkt over het produceren van de volgende game, geeft hij aan dat verbinding geen bijproduct is – het is een prioriteit. Met andere woorden: de volgende stap is niet alleen “Hoe maken we een grotere game?” Het is “Hoe maken we een game die mensen nog steeds redenen geeft om elkaar te ontmoeten, te praten, te ruilen, te concurreren en te lachen om dezelfde maffe wezensnamen?”

De World Championships als bewijs, geen slogan

Het is makkelijk voor elk groot merk om te praten over mensen samenbrengen. Pokémon heeft bewijs. Ishihara wees op de Pokémon World Championships als voorbeeld van spelers van over de hele wereld die samenkomen om te battlen en te verbinden, en dat is een sterk argument omdat je het kunt zien gebeuren. Je kunt het volgen. Je ziet spelers uit verschillende landen dezelfde rituelen delen: teams voorbereiden, matchups voorspellen, clutch turns vieren en van elkaar leren. Dat is hoe “de wereld verbinden” eruitziet wanneer het de speech verlaat en het echte leven binnengaat. Het maakt ook uit dat de kampioenschappen geen eenmalige marketingstunt zijn – ze horen bij een terugkerende competitieve cultuur die Pokémon op een andere manier levend houdt dan een singleplayer-avontuur. Voor een franchise van deze omvang is dat ecosysteem de hartslag. Zonder dat zou Pokémon nog steeds populair zijn, maar het zou geïsoleerder voelen – alsof iedereen hetzelfde lied kent, maar niemand het nog samen zingt.

“Het produceren van de volgende game” – wat we uit die zin kunnen halen

Wanneer Ishihara praat over het produceren van de volgende game, is het logisch dat mensen meteen theorieën gaan spinnen. Dat is fandomfysica – geef het één zin en het wordt een melkweg aan speculatie. Toch kunnen we iets nuttigs uit de bewoording halen zonder er een raadspel van te maken. Het belangrijkste is dat die “volgende game”-framing gekoppeld was aan motivatie en verantwoordelijkheid, niet aan een specifieke belofte. Hij zette Pokémon’s wereldwijde verbinding neer als een drijvende kracht achter hoe hij nadenkt over wat erna komt. Dat suggereert dat de volgende grote stap wordt behandeld als iets dat de community moet dienen, niet alleen de kalender. Voor spelers is dat een geruststellend signaal. Het impliceert dat het doel niet alleen is om iets nieuws te verschepen – het is om iets te maken waar mensen zich weer omheen willen verzamelen, of je nu iemand bent die battle-statistieken min-maxt of iemand die gewoon een partner-Pokémon wil die eruitziet alsof hij op je bank zou slapen.

Verwachtingen met beide benen op de grond houden

Het is belangrijk om een waardenstatement niet te verwarren met een featurelijst. Ishihara legde in de gerapporteerde opmerkingen geen roadmap, releasedatum of set bevestigde mechanics neer. Wat we wel hebben is de framing: Pokémon’s vermogen om mensen te verbinden staat centraal, en dat gevoel beïnvloedt hoe de volgende game wordt benaderd. Dat klinkt misschien abstract, maar het is eigenlijk een nuttige filter voor hoe we over Pokémon’s toekomst praten. In plaats van te vragen “Krijgen we precies deze gimmick?” is een betere vraag: “Geeft de volgende stap ons meer manieren om ervaringen te delen?” Dat kan betere sociale systemen betekenen, soepelere instap voor competitieve play, of simpelweg een wereld waarin ruilen en battlen als natuurlijke verlengstukken van verkennen aanvoelen. Details kunnen veranderen, maar de noordster is duidelijk – houd de serie als sociale brug, niet als solo-checklist.

Hoe commitment eruitziet in 2026

Commitment bij een franchise als Pokémon gaat niet over elke keer de luidste innovatie beloven. Het gaat over het beschermen van het gevoel waardoor mensen er ooit om gaven, terwijl je ook respecteert dat het publiek opgroeit. In 2026 betekent dat ontwerpen voor meerdere soorten spelers tegelijk. Sommige spelers willen uitdaging en diepgang. Sommige willen comfort en routine. Sommige behandelen Pokémon als een competitieve sport. Sommige willen dat het als een prentenboek voelt. De nadruk op “de wereld verbinden” hint naar een balans: de volgende game moet verschillende doelgroepen een reden blijven geven om in dezelfde ruimte te verschijnen, zelfs als ze er om verschillende redenen zijn. De franchise werkt het best wanneer het voelt als een stadspark – je kunt joggen, picknicken, schaken of gewoon mensen kijken, en toch past het allemaal. Als de volgende Pokémon-game dat parkgevoel levend houdt, doet hij zijn werk.

De highlights van de rest van de avond

De New York Game Awards waren geen show met één moment. De winnaarslijst schetst een beeld van de soorten ervaringen die nu worden gevierd, en dat helpt kaderen waarom de award voor The Pokémon Company eruit springt. Clair Obscur: Expedition 33 verdiende Game of the Year, en andere erkenningen gingen naar titels als Hades II en Donkey Kong Bananza in specifieke categorieën. Dat is belangrijk, omdat het laat zien dat de zaal niet vastzat in nostalgie. Hij beloonde nieuw werk, gedurfd werk en games die sterke indrukken maakten op verschillende vlakken, zoals world-building, schrijven en performance. In die context voelt The Pokémon Company de Andrew Yoon Legend Award geven minder als een “legacy pick” en meer als een bewuste tegenstelling – hier zijn de scherpe nieuwe messen van het jaar, en hier is de duurzame smederij die de cultuur decennialang heeft gevormd.

Clair Obscur: Expedition 33 en waarom die GOTY-winst binnenkwam

Wanneer een game de hoofdprijs pakt op een show als deze, gaat het niet alleen om kwaliteit – het gaat om resonantie. Dat Clair Obscur: Expedition 33 Game of the Year won bij de 2026 New York Game Awards, suggereert dat de titel niet alleen technisch indruk maakte, maar ook bleef hangen. Een GOTY-winst is vaak een soort shorthand voor “dit is degene waar we het nog over gaan hebben,” en in een jaar vol grote releases is dat veelzeggend. Het benadrukt ook de smaak van de New York Game Awards voor games die onderscheidend aanvoelen in plaats van puur veilig. Die smaak past mooi bij de keuze voor de Legend Award. Pokémon is het tegenovergestelde type prestatie – geen blikseminslag van één jaar, maar een constante storm die het landschap over tijd heeft hervormd.

Andere winnaars die iets zeggen over smaak nu

De categorie-winnaars geven extra textuur aan de avond. Dat Hades II Best World won, wijst erop hoe sterk spelers en critici setting nog steeds waarderen als actief ingrediënt, niet alleen als decor. Dat Donkey Kong Bananza Best Kids Game won, laat zien dat gezinsvriendelijk ontwerp wordt erkend als vakmanschap, niet als een kleinere league. Dat People Make Games de gamesjournalistiek-award won, onderstreept dat het gesprek rondom games ook meetelt – hoe verhalen worden onderzocht, uitgelegd en gedeeld is deel van het ecosysteem. Als je die dingen naast elkaar zet, krijg je een beeld van wat wordt gevierd: verbeelding, sterke identiteit en werk dat publiek respecteert. En dat maakt de Legend Award opnieuw verdiend. Pokémon’s grootste truc is dat het op het kruispunt van al die waarden is blijven zitten – het is fantasierijk, het is herkenbaar en het is gebouwd om gedeeld te worden.

Waarom deze award in 2026 anders binnenkomt

Een Legend Award draagt altijd nostalgie, maar de timing geeft hem extra punch. Pokémon zit in een mijlpaaljaar, en mijlpalen zijn vreemde dingen – ze laten je tegelijk terug- en vooruitkijken. Terug, omdat je je herinnert waar je was toen je je eerste starter koos, zoals je je het eerste lied herinnert waar je ooit obsessief naar luisterde. Vooruit, omdat je beseft dat de serie nog niet klaar is met het vormen van levens. Nieuwe kinderen ontdekken Pokémon nog steeds voor het eerst, en oudere fans vinden nog steeds nieuwe manieren om ervan te genieten, of dat nu competitief spelen is, verzamelen, of de ervaring delen met familie. In 2026 leest de award als een erkenning dat Pokémon niet alleen overleeft – het functioneert nog steeds als culturele brug. En wanneer Ishihara die gedachte koppelt aan het produceren van de volgende game, kadert hij de toekomst als rentmeesterschap, niet als spektakel.

Pokémon als gedeelde taal over generaties heen

Sommige franchises zijn aan één tijdperk vastgeknoopt. Pokémon glipt telkens uit die val. Het is de serie waar je over kunt praten met iemand die tien jaar ouder is dan jij en iemand die tien jaar jonger is dan jij, en je vindt nog steeds common ground. Dat is zeldzaam, en daarom voelt die “connect”-framing zo raak. De namen veranderen, de regio’s veranderen, de mechanics evolueren, maar het sociale ritueel blijft herkenbaar. Je vergelijkt nog steeds teams. Je ruilt nog steeds verhalen. Je discussieert nog steeds over welke Pokémon onderschat is. Het is als een buurtcafé dat al lang bestaat – de menukaart verandert, maar het gevoel dat je binnenloopt en wordt herkend blijft hetzelfde. De Legend Award is in feite de New York Game Awards die zeggen: “Dit café serveerde niet alleen drankjes – het bouwde community.”

De verantwoordelijkheid van een wereldwijd ankerpunt

Met bereik komt verantwoordelijkheid, en Pokémon heeft meer bereik dan bijna alles in games. Dat betekent dat de serie moet blijven nadenken over toegankelijkheid, eerlijkheid en hoe het nieuwe spelers verwelkomt zonder de ervaring voor veteranen plat te slaan. Ishihara’s focus op verbinding impliceert dat de volgende stap de manieren waarop mensen kunnen meedoen moet blijven uitbreiden. Dat gaat niet alleen over features – het gaat om toon. Pokémon werkt wanneer het gul aanvoelt, wanneer het nieuwsgierigheid als kracht behandelt, en wanneer het je redenen geeft om te delen in plaats van redenen om te gatekeepen. De Legend Award is in dat licht niet alleen een schouderklop. Het is ook een reminder dat mensen diep om deze wereld geven, en wanneer je een wereld vasthoudt die veel mensen als een tweede thuis zien, moet je de lichten warm houden en de deuren open.

Conclusie

De 15e New York Game Awards deelden genoeg trofeeën uit, maar dat The Pokémon Company de Andrew Yoon Legend Award kreeg is het moment dat blijft hangen, omdat het over iets groters spreekt dan één jaar. Het erkent een franchise die spelen heeft omgezet in verbinding op wereldschaal, en het benadrukt een leiderschapsboodschap die makkelijk te respecteren is – het idee dat Pokémon’s taak is om mensen samen te blijven brengen. Ishihara’s nadruk op verbinding, direct gekoppeld aan het produceren van de volgende game, belooft geen specifieke mechanics, en dat is prima. Het belooft intentie, en dat is vaak belangrijker. Als de volgende Pokémon-game die gedeelde vonk beschermt – het ruilen, het battlen, de verhalen, de glimlachen over taalgrenzen heen – dan doet hij wat Pokémon in de eerste plaats legendarisch maakte.

FAQ
  • Wat is de Andrew Yoon Legend Award?
    • Het is een onderscheiding van de New York Game Awards die gamechangers eert die de industrie vooruit hebben geholpen en een blijvende impact hebben gemaakt op hoe games mensen met elkaar verbinden.
  • Wie nam de award namens The Pokémon Company in ontvangst tijdens de ceremonie van 2026?
    • Tsunekazu Ishihara, President en CEO van The Pokémon Company, nam de award in ontvangst namens de eigenaarsgroep van de franchise.
  • Welke groepen vertegenwoordigt Ishihara wanneer hij spreekt namens Pokémon’s eigenaren?
    • Hij nam de onderscheiding in ontvangst namens de huidige eigenaren van Pokémon – Game Freak, Creatures en Nintendo.
  • Wat benadrukte Ishihara over Pokémon’s toekomst?
    • Hij benadrukte Pokémon’s vermogen om wereldwijd mensen te verbinden en koppelde dat idee aan hoe hij nadenkt over het produceren van de volgende game in de reeks.
  • Wat waren enkele andere grote winnaars bij de 15e New York Game Awards?
    • Clair Obscur: Expedition 33 won Game of the Year, terwijl er ook awards gingen naar titels als Hades II en Donkey Kong Bananza in hun respectieve categorieën.
Bronnen
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS