Samenvatting:
Dat twee Capcom-games er goed uitzien op Nintendo Switch 2 is niet zomaar een verhaal over een “leuke port” – het is een signaal. De belangrijkste takeaway uit de IGN hands-on indrukken is simpel: Resident Evil Requiem spelen op Switch 2 zorgde niet voor dat bekende kriebeltje waarbij je meteen begint te wensen dat je op een grotere, krachtigere doos onder je tv zat. Dat is belangrijk, omdat het de emotionele waarheidstest is voor ports. Een zachter beeld kun je vergeven, maar dat constante gevoel van compromis, dat aan je blijft knagen als een steentje in je schoen, kun je niet vergeven.
Requiem lijkt voordeel te hebben van zijn donkerdere toon en krappe ruimtes, waar sfeer het zware werk doet en kleine visuele concessies minder opvallen. Er is nog steeds een duidelijke sprong wanneer je van een 4K-televisie naar een 1080p-handheldscherm gaat, maar het belangrijkste punt is dat prestaties en algemene speelbaarheid sterk genoeg blijven zodat de ervaring als geheel overeind blijft. Pragmata is daarentegen helderder en opener, wat wazigere details en ruwe randjes makkelijker zichtbaar kan maken. Toch komt het nog steeds over als responsief en leuk, en dat is een groot punt voor een game die draait om actiemomenten, snelle events en timinggevoelige situaties.
Een extra detail helpt verklaren waarom deze indrukken zo goed landen: tactiele feedback. Het gewicht van beweging voelen via HD Rumble 2, vooral wanneer een personage rondstampt in zware uitrusting, kan een draagbare versie “echter” laten aanvoelen dan de visuals alleen zouden doen vermoeden. Alles bij elkaar is de boodschap duidelijk: Switch 2 begint eruit te zien als een plek waar grote third-party releases echt levensvatbaar kunnen aanvoelen, zowel docked als handheld, zonder dat elk gesprek verandert in een debat over wat je hebt moeten inleveren.
Resident Evil Requiem en Pragmata komen met echt momentum naar Switch 2
Wanneer twee opvallende Capcom-releases op Nintendo-hardware verschijnen en meteen een sterke eerste indruk achterlaten, verandert dat de hele vibe van het gesprek. In plaats van te vragen: “Hoeveel is er op ingeleverd?” gaan we vragen: “Welke modus past vandaag bij mijn leven?” Dat is een grotere verschuiving dan het klinkt, omdat het Switch 2 behandelt als een primaire plek om te spelen, niet alleen als de “nice-to-have” draagbare optie. Het suggereert ook dat Capcom Switch 2 serieus neemt in plaats van als bijzaak, en dat voel je meestal in de kleine dingen: inputrespons, stabiliteit en of een game eruitziet alsof hij met het systeem aan het vechten is. Als je ooit een port hebt gespeeld die aan elkaar hing met tape en hoop, herken je het verschil meteen. Deze indrukken wijzen juist de andere kant op. Het verhaal hier is niet perfectie, het is vertrouwen. De demo’s zouden levensvatbaar, leuk en stabiel genoeg hebben aangevoeld dat de focus op de games zelf bleef liggen, en dat is precies waar Nintendo-spelers het willen hebben.
Waarom “ik miste mijn PS5 of Xbox niet” de zin is die ertoe doet
Er is een specifiek soort compliment dat harder binnenkomt dan rauwe cijfers, en dat is emotioneel: “Ik wenste niet dat ik op mijn zwaardere machine speelde.” Die zin is belangrijk, omdat hij frictie beschrijft, niet pixels. Veel mensen kunnen prima leven met lagere fidelity, maar ze kunnen niet leven met constante herinneringen dat ze de “mindere” versie spelen. Als je overweegt om op Switch 2 te kopen vanwege draagbaarheid, dan is dat precies de angst die je wilt vermijden. Deze indrukken suggereren dat Requiem, in ieder geval in de getoonde builds, die valkuil ontwijkt. De versie evenaart misschien niet pc of de nieuwste thuisconsoles qua pure beeldoutput, maar het klinkt ook niet alsof hij onder druk instort. Dat is de sweet spot: je behoudt de kernidentiteit van de ervaring en je krijgt de vrijheid om te spelen waar je wilt. Het is alsof je een geweldige espresso uit een kleiner kopje kiest in plaats van een waterige uit een enorme mok. Grootte is niet het hele verhaal.
Visuele verwachtingen op Switch 2: de realiteit achter fidelity-gesprekken
Laten we eerlijk zijn over de olifant in de kamer: Switch 2-versies worden niet verwacht er identiek uit te zien aan pc, PlayStation 5 of Xbox Series X. Dat is geen schandaal, dat is wiskunde. Het interessante is hoe zichtbaar die verschillen aanvoelen tijdens echt spelen, wanneer je beweegt, mikt, reageert en de sfeer opneemt. In donkerdere games kunnen belichting, contrast en atmosfeer veel van het zware werk doen, en dat kan een presentatie met lagere resolutie minder “mis” laten aanvoelen dan je zou verwachten. In helderdere games met grote open ruimtes springen dezelfde concessies vaak sneller in het oog, omdat je ogen meer tijd en helderheid hebben om aan de randjes te blijven hangen. Deze indrukken volgen die logische lijn: Requiem’s claustrofobische, horrorgerichte opzet lijkt tekortkomingen beter te verbergen, terwijl Pragmata’s helderdere omgevingen ze juist sneller blootleggen. Het belangrijkste is dat “blootleggen” niet automatisch “verpesten” betekent. Als een game nog steeds goed draait en lekker speelt, stoppen de meeste spelers met het tellen van bladeren aan bomen en beginnen ze gewoon te genieten.
Een korte noot over wat spelers als eerste écht opvalt
De meesten van ons merken niet eerst textuurresolutie op. We merken of de camera soepel draait, of richten voorspelbaar is en of beweging consistent aanvoelt. Daarom zijn indrukken die “solide performance” benadrukken meestal waardevoller dan indrukken die een dozijn minieme visuele verschillen opsommen. Als je het schoonste beeld wilt, weet je al waar je heen gaat. Als je een versie wilt die responsief en leuk blijft en je tegelijk draagbaarheid geeft, dan is stabiliteit de headline. Deze hands-on notities leunen daar sterk op, en daarom wekken ze interesse. Het beste compliment dat een draagbare versie kan krijgen is op een rare manier stilte. Als je vergeet dat je de draagbare versie speelt, doet hij zijn werk.
Handheld vs docked: wat verandert er als het scherm verandert
Switch 2 leeft in twee werelden: de grote tv-opstelling en de handheldbubbel. Die wissel verandert meer dan alleen de grootte van het beeld. Het verandert je kijkafstand, hoe je scherpte waarneemt en hoeveel je kleine imperfecties opmerkt. Een van de meest nuchtere observaties uit de indrukken is dat de overstap van een 4K-televisie naar het Switch 2-scherm een merkbaar resolutieverschil geeft, precies wat de meeste spelers zouden verwachten. Maar het grotere punt is dat de handheldversie er in de demo nog steeds goed uitzag en solide performance vasthield. Dat is de praktische winst. In handheldmodus zit je scherm dichterbij, dus een 1080p-beeld kan voor je ogen nog steeds scherp aanvoelen, ook al is het duidelijk niet hetzelfde als een enorme 4K-panel aan de overkant van de kamer. De vraag wordt minder “Is het technisch lager?” en meer “Voelt het nog steeds geweldig terwijl ik écht speel?” De indrukken suggereren van wel, zeker bij Requiem.
Waarom 1080p in je handen beter kan voelen dan het op papier klinkt
Op papier kan “1080p” als een downgrade klinken als je aan 4K gewend bent. In je handen is het vaak een ander verhaal, omdat je kijkafstand drastisch kleiner wordt. Zie het als een paperback lezen versus naar een billboard kijken. Het billboard is groter, zeker, maar de paperback zit recht voor je neus, en je brein past zich snel aan. Wat die illusie kan breken is instabiliteit: dips, stotteren, slappe input of modderige motion. Daarom is het zo belangrijk dat er wordt gesproken over het behouden van solide performance. Als de demo soepel genoeg blijft zodat de horror-pacing werkt, kan de handheldversie nog steeds de spanning leveren die je zoekt. Je koopt geen screenshot, je koopt een ervaring die in beweging leeft.
Resident Evil Requiem-indrukken: horrorhelderheid, beweging en pacing
Requiem lijkt voordeel te hebben van het feit dat het een horrorgame is die leunt op krappe ruimtes, sterke sfeer en het gevoel vast te zitten. Zulke elementen kunnen kleine visuele offers maskeren, omdat je gefocust bent op overleven, niet op landschapstoerisme. De hands-on notities noemen ook een third-person detail dat belangrijker is dan het misschien lijkt: de beweging van het personage verkoopt kwetsbaarheid. Als Grace struikelt en valt wanneer ze voor een dreiging vlucht, is dat niet alleen animatieflair, het is toon. Het versterkt paniek en imperfecte controle op een manier die een achtervolging enger maakt. Wanneer een game die fysieke kant raakt, voelt de ervaring meer gegrond, en je brein stopt met obsessief afvinken van de tech-checklist. Het punt is niet dat de Switch 2-versie de “beste” versie evenaart, maar dat de getoonde versie de sfeer droeg en tijdens spelen overeind bleef. Voor een Resident Evil-release is dat de hele strijd.
De horror-sweet spot: claustrofobische ruimtes als geheime troef
Heldere open werelden zijn als witte shirts: je ziet elke vlek. Donkere gangen zijn vergevingsgezinder, en horrorgames gebruiken dat vaak in hun voordeel. Als Requiem draait om claustrofobische corridors, harde belichting en plotselinge dreigingen, kan de presentatie nog steeds scherp aanvoelen, zelfs als hij niet dezelfde detailgraad pusht als andere platforms. Dat betekent niet dat visuele kwaliteit er niet toe doet. Het betekent dat art direction een deel van het “performance”-werk overneemt, omdat het je aandacht stuurt. Je speurt naar beweging in de schaduw, luistert naar cues en reageert op audio en timing. In zo’n omgeving hoeft de Switch 2-build vooral stabiel genoeg te blijven zodat de spanning niet wordt onderbroken. Dat de indruk was dat dit precies zo werkte, is waarom het handheldgesprek ineens serieus aanvoelt voor een game als deze.
Het tv-argument: lichten uit versus onderweg rillingen
Er is een heel reëel argument dat Resident Evil op een grote tv hoort, met de lichten uit, volume omhoog en je zenuwen al aan het onderhandelen. Die vibe is niet voor niets klassiek. Maar draagbaarheid verandert de deal. Handheldhorror kan vreemd intens zijn, omdat het scherm dichtbij is, je koptelefoon je isoleert en je niet van een veilige afstand aan de overkant van de kamer zit te kijken. Het is alsof je dichter naar een eng verhaal toe leunt in plaats van vanaf de deuropening luistert. De hands-on notities erkennen dat het grote scherm misschien de “beste fit” is voor de sfeer, terwijl ze tegelijk zeggen dat handheld play in de demo solide was. Dat evenwicht is precies wat spelers willen horen, omdat het niet doet alsof draagbaar magisch beter is. Het zegt alleen dat draagbaar echt bruikbaar is, en dat telt wanneer je leven bestaat uit woon-werkverkeer, late avonden op de bank of gestolen speeltijd tussen verantwoordelijkheden door. Het beste platform is het platform dat je daadwerkelijk kunt gebruiken.
Pragmata-indrukken: helderdere ruimtes tonen meer, maar het draait nog steeds goed
Pragmata klinkt als de net wat moeilijkere test, niet omdat het “slechter” is, maar omdat setting en belichting tekortkomingen makkelijker zichtbaar maken. Heldere, grotere gebieden geven je ogen meer om te analyseren, en ze verbergen wazigere details niet zoals een sombere horrorgang dat kan. De hands-on notities beschrijven een paar ruwe randjes en een zachtere presentatie vergeleken met Requiem, met de theorie dat helderheid die grenzen blootlegt. Dat is een eerlijke observatie en het past bij hoe spelers visuele concessies meestal ervaren. Het belangrijke deel is wat daarna komt: ondanks die zichtbare verschillen draaide het nog steeds erg goed en voelde het geweldig om te spelen. Dat is het verschil tussen “we merkten concessies” en “we hebben spijt van deze versie.” Als de kernloop leuk is en de game responsief blijft tijdens actiemomenten, accepteren de meeste mensen dat het beeld niet het scherpste in de kamer is. Fun wint het van forensische analyse.
Exploratie en hacken: waarom “gevoel” belangrijker is dan kleine visuele ruis
Pragmata’s aantrekkingskracht draait niet alleen om schieten. Het gaat ook om bewegen door een ruimtestation, omgaan met systemen en lichte hackpuzzels oplossen terwijl de druk oploopt. In dat soort gameplay is controlegevoel alles. Als beweging stabiel is, acties meteen registreren en je input betrouwbaar aanvoelt, ontspant je brein in het ritme van de game. Daarom is “het voelde geweldig om te spelen” geen loze zin. Zelfs als het beeld wat waziger is, kan een responsieve game alsnog premium aanvoelen, omdat de interactie soepel is. En in een sci-fi setting kan sfeer net zo goed uit sound design, pacing en animatiegewicht komen als uit pure resolutie. Als de getoonde build zijn footing behield over die elementen, hebben Switch 2-spelers een goede reden om optimistisch te zijn.
Actiedruktest: responsiviteit, snelle events en controlegevoel
Timinggevoelig design is waar draagbare versies vaak door de mand vallen. Snelle events, rappe prompts, plotselinge shifts in cameracontrole en snelle overgangen in gevechten vragen om consistentie. De hands-on notities noemen specifiek dat responsiviteit heel belangrijk is in Pragmata door quick-time events, en dat Switch 2 in de demo geen steek liet vallen. Dat is een van de meest bruikbare details uit de hele set indrukken, omdat het gaat over performance die je niet kunt wegwuiven. Een iets zachter beeld is te verdragen. Gemiste inputs en lag niet. Als de demo responsief bleef in die momenten, wijst dat erop dat de build stabiel was op manieren die de uitkomst echt beïnvloeden. Het betekent ook dat Switch 2 games aankan waarbij het tempo snel verandert, en dat is een enorme box om af te vinken voor third-party support. Niemand wil falen in een spannende scène omdat het systeem op het verkeerde moment knipperde.
HD Rumble 2-details: waarom voetstappen en feedback gewicht kunnen verkopen
Visuals krijgen de spotlight, maar tactiele feedback kan een draagbare ervaring stilletjes naar een hoger niveau tillen. De hands-on notities beschrijven dat je de zwaarte van Hugh’s pantser voelde via HD Rumble 2, waarbij voetstappen aan de juiste kant van de controller landden. Zo’n detail klinkt klein totdat je het voelt, en dan wordt het zo’n “oh, nice” moment dat blijft hangen. Het is zoals het verschil tussen iemand zien stampen in zware laarzen en de dreun echt in je borst voelen. Wanneer rumblefeedback precies en snel is, helpt het je brein geloven dat een personage massa heeft, en dat maakt beweging bevredigender. Het is ook een slimme manier voor Switch 2 om waarde toe te voegen die niet alleen om rauwe pixels draait. Als draagbaarheid de feature is waarvoor je betaalt, is extra zintuiglijke immersie de bonus die je blijft laten glimlachen. En ja, het is ook precies het soort ding dat je mist als het slecht gedaan is.
Het draagbaarheidsvoordeel dat je niet kunt patchen op een thuisconsole
Hier is het eerlijke voordeel: je kunt draagbaarheid niet patchen in een systeem dat onder je tv blijft staan. Als je waarde hecht aan onderweg spelen, verandert een Switch 2-versie die “perfect levensvatbaar” is je hele koopbeslissing. Het betekent dat je de versie kiest die bij je schema past, in plaats van de versie die een screenshotwedstrijd wint. Dat is niet alleen gemak, dat is toegang. Het is het verschil tussen nu spelen en “ooit, als ik tijd heb.” Als Requiem performance vasthoudt in handheldmodus en Pragmata responsief blijft, zelfs wanneer het quick events naar je gooit, dan stopt de draagbare keuze met aanvoelen als compromis en begint het als voorkeur te voelen. Dat is het punt waarop Switch 2’s third-party line-up iets wordt waar je omheen plant, niet iets dat je af en toe probeert.
Draagbaarheidsconcessies die voor veel spelers toch de moeite waard voelen
Niet iedereen koopt games om dezelfde redenen. Sommige mensen jagen op de schoonste fidelity en vinden het heerlijk om met instellingen te tweaken. Anderen willen de versie die in het echte leven past, waar je in korte bursts speelt, reist of de tv deelt met familie. Deze indrukken spreken die tweede groep direct aan zonder de eerste te kleineren. De Switch 2-versies evenaren volgens de berichten pc of andere consoles niet qua fidelity, maar ze voelen nog steeds levensvatbaar, leuk en stabiel. Dat is precies de pitch die veel spelers willen, omdat het de realiteit respecteert. Je krijgt de game, je krijgt solide performance en je krijgt de optie om handheld te spelen. Als de game leuk is en de controls scherp blijven, is dat een ruil die velen graag maken. Zie het als een geweldig nummer op goede koptelefoon terwijl je buiten bent. Het is misschien niet hetzelfde als een volledige speakeropstelling thuis, maar het raakt nog steeds, en soms raakt het juist meer omdat het met je mee is.
Wat dit betekent voor Switch 2’s third-party line-up hierna
Sterke hands-on indrukken voor twee grote Capcom-releases bouwen aan een nieuw soort verwachting: dat Switch 2 moderne third-party games kan hosten zonder dat ze als een gimmick aanvoelen. Die verwachting werkt aanstekelijk. Het beïnvloedt hoe publishers naar het platform kijken, hoe spelers budgetteren en hoe mensen praten over Switch 2’s identiteit. Als meer third-party releases in deze “levensvatbaar, responsief, leuk” zone landen, wordt Switch 2 de console waarop je niet alleen Nintendo-exclusives speelt, maar ook grote cross-platform releases bijhoudt op een manier die natuurlijk aanvoelt. Dat is het lange spel. Requiem dat goed overkomt suggereert dat horror en sfeerzware games mooi kunnen vertalen. Pragmata dat goed overkomt, zelfs met wat ruwe randjes, suggereert dat helderdere, actiegerichte sci-fi ook kan blijven staan wanneer de belangrijkste onderdelen prioriteit krijgen. Hoe dan ook wijzen deze indruk. Hoe dan ook wijzen deze indrukken op momentum, en momentum is wat een line-up verandert in een gewoonte.
Conclusie
De hands-on takeaway is niet dat Switch 2-versies op magische wijze identiek ogen aan pc of andere consoles. De takeaway is dat de getoonde versies goed genoeg kunnen aanvoelen zodat je stopt met denken aan wat je mist en begint te denken aan wat je hierna gaat doen. Resident Evil Requiem lijkt voordeel te halen uit zijn donkerdere toon en krappe ruimtes, waardoor de horrorsfeer intact blijft terwijl handheld play solide blijft. Pragmata lijkt visueel wat meer bloot te liggen in zijn helderdere omgevingen, maar het draait nog steeds goed, voelt responsief, en gebruikt zelfs HD Rumble 2 om gewicht en aanwezigheid te verkopen op een manier die bij de handheldervaring past. Als je draagbaarheid waardeert, suggereren deze indrukken dat je voor Switch 2 kunt kiezen zonder het gevoel te hebben dat je jezelf frictie aandoet. Dat is een praktische vorm van lof, en het is precies het soort lof dat koopbeslissingen echt verandert.
FAQ
- Zagen de Switch 2-versies er hetzelfde uit als pc, PS5 of Xbox Series X|S?
- Nee. De indrukken noemen een duidelijk fidelity-verschil ten opzichte van pc en andere consoles, maar de getoonde builds werden nog steeds omschreven als levensvatbaar en leuk om te spelen.
- Was er een merkbaar verschil tussen docked en handheld spelen?
- Ja. De indrukken noemen een merkbare visuele shift wanneer je van een 4K-televisie naar het Switch 2-scherm gaat, maar handheld play zou er nog steeds goed uitzien en solide presteren in de demo’s.
- Waarom liet Pragmata meer ruwe randjes zien dan Resident Evil Requiem?
- De indrukken suggereren dat Pragmata’s helderdere, grotere gebieden zachtere details en ruwe randjes makkelijker zichtbaar maken dan Requiem’s donkerdere, meer claustrofobische ruimtes.
- Bleef Pragmata responsief tijdens quick-time events op Switch 2?
- Ja. De indrukken benadrukken specifiek dat responsiviteit cruciaal is voor Pragmata en dat Switch 2 in de demo geen steek liet vallen.
- Welke rol speelde HD Rumble 2 in de Pragmata demo-indrukken?
- Het hielp het gewicht van het pantser van het personage te verkopen, waarbij voetstappen en vibratiecues werden beschreven als landend aan de juiste kant van de controller, wat tactiel gewicht aan beweging toevoegde.
Bronnen
- We Played Resident Evil Requiem on Switch 2, IGN, februari 2026
- We went hands-on with Resident Evil Requiem and Pragmata on Switch 2, IGN (Threads), februari 2026
- Resident Evil Requiem, CAPCOM, 2025
- PRAGMATA, CAPCOM, 2020
- PRAGMATA for Nintendo Switch 2, Nintendo, 2026
- Nintendo Switch 2: System Features and Play Modes, Nintendo, 2025
