Spellen

Waarom Tears of the Kingdom de Wijzen van de Imprisoning War gemaskerd en naamloos hield

2 januari 2026
Nintendo SwitchNintendo Switch 2
14 min.
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS
Waarom Tears of the Kingdom de Wijzen van de Imprisoning War gemaskerd en naamloos hield

Samenvatting:

We hebben allemaal dat kleine jeukje gevoeld in Tears of the Kingdom: de flashbacks van de Verzegelingsoorlog laten enorme, geschiedenisvormende momenten zien, maar de Wijzen die naast Rauru en Zelda staan, worden bewust op afstand gehouden. Ze zijn er, ze doen ertoe, en ze helpen het gewicht van het verleden dragen, maar we krijgen niet de kans om op een persoonlijke, face-to-face manier te leren wie ze zijn. Hidemaro Fujibayashi heeft nu uitgelegd waarom, en vertelde aan 4Gamer dat het hoofdverhaal een centraal thema had en dat het geven van zichtbare gezichten, namen en vollere persoonlijkheden aan de Wijzen het verhaal te groot zou hebben gemaakt. Met andere woorden: de game koos voor focus boven volledigheid, ook al betekende dat dat sommige fascinerende mensen in de schaduw bleven.

Die keuze verandert hoe we de game lezen. De gemaskerde Wijzen voelen meer als een legende die je toevallig opvangt dan als vrienden die je echt ontmoet, waardoor onze aandacht blijft hangen aan de emotionele ruggengraat van het avontuur in het heden. Het helpt ook om het verleden mythisch te laten aanvoelen, alsof je naar een muurschildering kijkt die naar waarheid verwijst zonder elk detail uit te spellen. Tegelijk heeft het een keerzijde: het is lastiger om een sterke band op te bouwen met personages die je alleen vluchtig ziet, en het kan spelers achterlaten met meer honger naar context dan de flashbacks bieden. Daar worden latere spotlights belangrijk. Met namen als Ardi, Qia, Raphica en Agraston die nu via gerelateerde berichtgeving aan die figuren worden gekoppeld, beginnen de mysterieuze silhouetten te voelen als echte mensen met een plek in de geschiedenis van de wereld. Als we het “waarom” achter die terughoudendheid begrijpen, voelt het mysterie minder als een gemis en meer als een bewuste vertelknop waar Nintendo aan heeft gedraaid.

De Wijzen van de Verzegelingsoorlog en de keuze om ze op afstand te houden

In Tears of the Kingdom wordt de Verzegelingsoorlog gepresenteerd als een echo die door stenen muren heen komt: luid genoeg om je te raken, maar nooit zo helder dat je elke scheur in de verf kunt zien. We ontmoeten het idee van de oude Wijzen via korte flashbacks, en dat is hier de sleutelzin: kort. Ze verschijnen op kantelmomenten, ze staan als vertegenwoordigers van hun volken, en ze maken duidelijk dat dit conflict groter was dan één enkele held. Maar we krijgen hun persoonlijke geschiedenissen niet, hun eigenaardigheden niet, en ook hun dagelijkse relaties blijven buiten beeld. In plaats daarvan functioneren ze als pilaren die een brug overeind houden waar wij met volle vaart overheen razen. Als we stoppen om elke bout te bewonderen, lopen we het risico te vergeten waar we eigenlijk naartoe willen.

Wat we daadwerkelijk leren in Tears of the Kingdom

Wat we met zekerheid kunnen zeggen is simpel: de game toont deze Wijzen als gemaskerde figuren, gekoppeld aan verschillende volken, die samen met Rauru en Zelda deelnemen aan de Verzegelingsoorlog. Hun scènes zijn zo gekaderd dat ze vooral inzet en nalatenschap communiceren, niet persoonlijkheid. We horen hun stemmen niet in lange gesprekken, we zien ze niet zonder masker, en we volgen geen persoonlijke boog van begin tot eind. Dat is geen ongeluk of een “oeps, we hadden geen tijd meer”-gevoel, want de presentatie is consistent in alle flashbacks. Het is eerder alsof de game zegt: “Hier is de vorm van de geschiedenis,” niet: “Hier is een volledige cast waarmee je 40 uur gaat rondhangen.” Als je ooit een vriend een krankzinnig verhaal hebt proberen te vertellen terwijl jullie allebei naar een trein sprinten, dan herken je het. Je houdt het bij de kern, en de leuke zijpaden moeten wachten.

De namen die we nu met de gemaskerde figuren associëren

Ook al laat Tears of the Kingdom deze Wijzen in de hoofdervaring naamloos, hebben latere spotlights en gerelateerde releases namen gekoppeld aan de figuren die veel spelers al herkenden op basis van rol en ontwerp. Namen die in officieel ogende berichtgeving rondgaan zijn onder meer Ardi voor de Gerudo-Wijze, Qia voor de Zora-Wijze, Raphica voor de Rito-Wijze en Agraston voor de Goron-Wijze. Namen doen ertoe, omdat ze veranderen hoe we over hen praten. “Die gemaskerde Goron-Wijze” is een silhouet, maar “Agraston” is een persoon die je kunt aanwijzen, onthouden en meenemen in discussies. Het is het verschil tussen “de drummer” en “de drummer die altijd te snel intelt.” Zodra er een naam is, maakt je brein een vakje voor ze in de kast, en ineens wil je dat vakje vullen met details.

Wat Fujibayashi aan 4Gamer vertelde over bewust terughouden

Fujibayashi’s uitleg is verfrissend direct, en het is precies het soort antwoord waar je van knikt, zelfs als jij iemand was die hardop naar het scherm riep: “Vertel ons alsjeblieft wie deze mensen zijn.” Hij beschreef hoe Tears of the Kingdom een centraal thema door het hoofdverhaal heen had lopen, en dat de Wijzen werden afgebeeld met gezichten verborgen achter maskers en zonder namen. Het belangrijkste is de reden: als hun persoonlijkheden en gezichten getoond waren, zou het verhaal vanzelf te veel zijn gegroeid, dus werden veel dingen bewust achtergehouden. Dat is een creatieve keuze die draait om scope-beheersing. Het is hetzelfde instinct als bij het inpakken van een koffer: je kunt dol zijn op je hele garderobe, maar als je alles meeneemt, sleep je de hele reis een koffer mee die jou haat.

Het “centrale thema”-probleem in gewone mensentaal

Wanneer een game een hoofdthema heeft, is dat niet zomaar een slogan. Het is de emotionele draad waar de ervaring aan blijft trekken, zodat we niet afdrijven naar duizend losstaande richtingen. Tears of the Kingdom balanceert verkennen, ontdekken, bouwen, vechten en puzzels, en het verhaal moet in die omgeving overeind blijven zonder te voelen als een aparte film die in een hoekje staat te spelen. Als de oude Wijzen volledig gevormde persoonlijkheden op het scherm hadden gekregen, dan zou het verhaal tijd moeten besteden aan introducties, aan het laten zien hoe ze zich tot elkaar verhouden, en aan het bevredigend afronden van hun bogen. Dat klinkt geweldig, maar het vraagt ook aandacht en speelduur. In de praktijk kan het de focus weghalen van de reis in het heden en van de relaties die de emotionele last moeten dragen. Niemand wil een verhaal dat voelt alsof vijf verschillende boeken om hetzelfde bladwijzerpunt vechten.

Wanneer extra karakterdetail verandert in verhaalszwaartekracht

Karakterdetail heeft zwaartekracht. Zodra we iemands gezicht, stem, angsten en grappen kennen, verwachten we vervolg. We willen scènes waarin die eigenschappen ertoe doen, momenten waarin keuzes laten zien wie iemand is, en consequenties die raken omdat we geven om die persoon. Dat soort investering is krachtig, maar ook duur in verteltermen. Fujibayashi’s punt is dat het geven van dat gewicht aan de Wijzen het narratief zo ver zou hebben uitgerekt dat het de ruggengraat van de hoofdplot kon overschaduwen. Dus hield de game ze symbolischer, afstandelijker en universeler. Het is alsof je in een schilderij silhouetten gebruikt om een menigte te tonen zonder dat je van de kijker verwacht dat die iedereen onthoudt. De menigte doet ertoe, maar de focus blijft waar de kunstenaar hem wil hebben.

Maskers als vertelmiddel, niet alleen als kostuum

Laten we eerlijk zijn: maskers in games kunnen óf diep betekenisvol zijn, óf hilarisch handig. Soms zijn ze een dramatisch symbool. Soms zijn ze een “we willen geen gezichten animeren”-snelweg. In Tears of the Kingdom doen de maskers narratief werk. Ze zijn een visuele herinnering dat we naar geschiedenis kijken door een filter, en dat dit tijdperk niet volledig van ons is om te bezitten. De gemaskerde Wijzen voelen als figuren uit een legende, omdat legendes je zelden een complete biografie geven. Ze geven je rollen: de wijze, de dappere, de verrader, de beschermer. Maskers maken mensen tot archetypen, en archetypen zijn snel te begrijpen. Als je een verhaal in beweging wilt houden, is die snelheid belangrijk.

Mysterie versus helderheid en waarom balans telt

Mysterie kan spannend zijn, maar het kan ook irritant worden als het voelt alsof je wordt geplaagd zonder uitbetaling. De truc is balans. Tears of the Kingdom gebruikt mysterie om de Verzegelingsoorlog oud en enorm te laten voelen, als een mythe die in steen is gekerfd. Tegelijk geeft het genoeg context om te begrijpen waarom deze gebeurtenissen ertoe doen in het heden. We weten dat er een catastrofaal conflict was. We zien wie tegenover die dreiging stond. We begrijpen dat de wereld die we verkennen is gevormd door wat er toen gebeurde. Wat we niet krijgen, is het volledige persoonlijke tapijt van elke deelnemer. Dat kan sommige spelers hongerig achterlaten, maar het voorkomt ook dat de flashbacks veranderen in een tweede hoofdverhaal dat met het eerste concurreert. Als de plot van het heden de maaltijd is, dan is het verleden de kruiden. Te weinig kruiden is flauw. Te veel, en ineens proef je niets anders meer.

Een nadere blik op wat de maskers met onze verwachtingen doen

Als gezichten verborgen zijn, verschuiven onze verwachtingen meteen. We stoppen met zoeken naar subtiele gezichtsuitdrukkingen en beginnen houding, symboliek en kadrering te lezen. Dat is precies wat de game aanmoedigt: zie de Wijzen als onderdeel van een groter historisch tableau, niet als individuele metgezellen die je intiem moet leren kennen. Maskers zorgen er ook voor dat spelers minder snel direct, oppervlakkig oordelen op basis van gezichtsontwerp. In plaats daarvan worden we geduwd om hen te begrijpen via hun rol in het conflict en hun verbinding met hun volk. Het is een netjes psychologisch trucje, en het kan verrassend effectief zijn. Denk aan hoe anders we omgaan met een naamloze “oude koning” in een mythe versus een volledig ingesproken personage met een achtergrondverhaal en een favoriete snack. De tweede nodigt uit tot hechting. De eerste nodigt uit tot ontzag. Tears of the Kingdom wilde in zijn flashback-kadering duidelijk meer ontzag.

Flashbacks als fragmenten en waarom het verleden aanvoelt als legende

De flashbacks van de game zijn bewust fragmentarisch, en dat werkt hand in hand met de gemaskerde Wijzen. We kijken niet naar een doorlopend verhaal; we verzamelen stukjes en bouwen betekenis. Die structuur past bij de spelerervaring, omdat we in een niet-lineair ritme verkennen, oplossen en ontdekken. Een doorlopende, karakterzware historische plot zou botsen met dat ritme. In plaats daarvan functioneren de flashbacks als teruggevonden artefacten: je krijgt geen compleet dagboek, je krijgt een handvol pagina’s, en je leidt de rest af. Dat is niet hetzelfde als gokken. Het is eerder erkennen dat het verhaal is gecureerd om ons georiënteerd te houden op de inzet van het heden.

De voordelen van een wazige geschiedenis

Een wazige geschiedenis laat de wereld ouder aanvoelen. Als alles in nette alinea’s wordt uitgelegd, wordt het verleden netjes, en nette verledens voelen zelden echt. Echte geschiedenis is rommelig, onvolledig en zit vol ontbrekende stemmen. Door de oude Wijzen minder gedefinieerd te houden, voorkomt Tears of the Kingdom dat zijn eigen mythologie verandert in een afvinklijst van trivia. Het houdt ook de aandacht op de centrale emotionele beats die de game in het heden wil laten landen. Er is nog een praktisch voordeel: fragmenten zijn flexibel. Ze kunnen aan toekomstig vertellen worden gekoppeld zonder dat makers elk klein detail hoeven te verantwoorden dat ze ooit in steen hebben gebeiteld. Als je een beeldhouwwerk uithakt, is elke chip permanent. Als je schetst, kun je de lijnen later nog aanpassen. De flashback-aanpak houdt die schetsmatige flexibiliteit.

De keerzijde: hechting en emotionele textuur

De keerzijde is net zo echt: het is moeilijker om diep te geven om mensen die je amper ontmoet. We kunnen de Wijzen respecteren, we kunnen waarderen wat ze vertegenwoordigen, maar het is lastig om dat soort buikgevoel-band te voelen die we hebben met personages die grappen maken, ruzie hebben, aan zichzelf twijfelen en groeien waar we bij staan. Sommige spelers voelen dat gemis scherp, juist omdat de Verzegelingsoorlog zo’n dramatisch uitgangspunt is. Als we helden zien opstaan tegen een wereldveranderende dreiging, willen we vanzelf weten wat ze hebben opgeofferd en waar ze bang voor waren. Tears of the Kingdom koos ervoor om daar geen tijd aan te besteden, en Fujibayashi’s uitleg vertelt ons dat dit ging om het voorkomen dat het verhaal zou uitgroeien boven wat de hoofdervaring kon dragen. Het is een ruil. We winnen focus en tempo, en we verliezen wat intimiteit met de historische cast.

Hoe Age of Imprisonment de Wijzen naar voren haalt

Hier wordt het interessant, want Fujibayashi sprak niet alleen over wat er werd achtergehouden. Hij zei ook blij te zijn dat de Wijzen in de setting van de Verzegelingsoorlog zorgvuldiger zijn opgepakt. Met andere woorden: de terughoudendheid in Tears of the Kingdom hoeft niet het laatste woord te zijn. Als een andere ervaring ervoor kiest om dat tijdperk centraal te zetten, heeft die ruimte om die figuren als mensen te behandelen in plaats van als silhouetten. Dat herschrijft Tears of the Kingdom niet. Het vult het aan. Het verleden kan op de ene plek mythisch zijn en op een andere plek persoonlijk, en die twee benaderingen kunnen naast elkaar bestaan zonder dat de ene “goed” is en de andere “fout.”

Namen, profielen en spotlight-momenten

Zodra namen als Ardi, Qia, Raphica en Agraston worden gekoppeld aan de eerder naamloze figuren, verandert het gesprek meteen. Nu kunnen we bijhouden wie wie is in verschillende materialen, hun rollen met helderheid bespreken, en ze zien als afzonderlijke individuen in plaats van als een set gemaskerde vertegenwoordigers. Profielen en karakterbeschrijvingen doen ook iets wat de flashbacks niet konden: ze geven ons schone, directe omschrijvingen van persoonlijkheid en leiderschapsstijl. Dat is precies de informatie die Tears of the Kingdom bewust vermeed om narratieve uitzetting te voorkomen. Als een andere ervaring die informatie wél naar voren haalt, krabt het precies aan die jeuk die veel spelers voelden, zonder dat Tears of the Kingdom een ander soort verhaal hoeft te worden. Het is alsof je eindelijk het commentaar van de regisseur krijgt nadat je de film hebt gezien. De film had het niet nodig om te werken, maar het is wel heel leuk om te horen.

In lijn blijven met de kadering van Tears of the Kingdom

Zelfs als de Wijzen directer worden verkend, blijft de aanpak van Tears of the Kingdom belangrijk omdat die de toon van het tijdperk neerzette. De Verzegelingsoorlog werd gepresenteerd als fundamentele geschiedenis, en elke latere spotlight profiteert van dat fundament. Als het verleden eerst als legende wordt geïntroduceerd, voelt het leren van details later als het vinden van verborgen pagina’s in plaats van als het vooraf ingevoerd krijgen van achtergrondinformatie. Die volgorde kan bevredigend zijn omdat ze weerspiegelt hoe nieuwsgierigheid werkt. Eerst zien we iets mysterieus. Dan willen we meer weten. Dan krijgen we meer. Fujibayashi’s opmerking over bewust terughouden maakt duidelijk dat het mysterie geen ongeluk was. Het was een geplande tempo-keuze, en latere uitbreidingen kunnen worden gezien als onderdeel van een breder vertelritme in plaats van als een pleister op een fout.

Wat dit zegt over Nintendo’s prioriteiten in storytelling

Fujibayashi’s uitleg vertelt ons ook iets groters over hoe deze games worden gebouwd. Tears of the Kingdom is niet gestructureerd als een strak lineair drama waarin elk personage een volledige boog op het scherm nodig heeft. Het is een avontuur waarin spelersvrijheid een hoofdpilaar is, en het verhaal moet bestand zijn tegen verschillende speelvolgordes en verschillende tempo-keuzes. In die context wordt een centraal thema nog belangrijker, omdat het het verhaal samenhangend houdt, zelfs wanneer de speler dubieuze maaltijden kookt en zichzelf de lucht in lanceert met twijfelachtige techniek. Als je ooit twee uur hebt besteed aan het bouwen van een contraptie om er vervolgens achter te komen dat het eigenlijk vooral een chique manier is om van een klif te vallen, dan snap je wat ik bedoel. Het narratief moet sterk blijven, zelfs wanneer de speler, netjes gezegd, een chaotische gremlin is.

Momentum bewaren zonder het hart te verliezen

Het terughouden van detail rond de oude Wijzen is één manier om momentum te beschermen. De game kan grote historische beats afleveren zonder te eisen dat spelers een compleet nieuwe cast op dezelfde diepte verwerken als de personages in het heden. Daardoor blijft de emotionele kern gecentreerd waar de game hem wil hebben. Het voorkomt ook tonale whiplash, waarbij de speler wordt gevraagd te rouwen om of te juichen voor personages die hij maar een paar minuten heeft gezien. Als een verhaal vraagt dat we diep voelen, moet het dat gevoel verdienen met tijd en aandacht. Tears of the Kingdom kiest ervoor om die vraag niet aan de speler te stellen voor de oude Wijzen, en dat past bij Fujibayashi’s punt dat het verhaal anders te veel zou groeien.

Deuren openlaten zonder spelers kwijt te raken

Er is een dunne lijn tussen deuren openlaten en spelers in verwarring achterlaten. De flashbacks van de Verzegelingsoorlog bewandelen die lijn door genoeg informatie te geven zodat de inzet van het hoofdverhaal klopt, terwijl delen van het verleden vaag blijven. Fujibayashi’s uitleg is in feite een intentieverklaring: de vaagheid is er om de vorm van het hoofdverhaal te bewaren. Wanneer latere materialen namen en details toevoegen, is dat niet per se een retcon. Het kan het natuurlijke gevolg zijn van meer ruimte hebben om dat tijdperk te verkennen zodra de hoofdgame zijn centrale boog al heeft geleverd. Het belangrijkste is dat de hoofdervaring op zichzelf begrijpelijk blijft. Het extra detail is een bonuslaag, geen verplichte huiswerkopdracht.

Hoe we Tears of the Kingdom opnieuw kunnen lezen met dit in het achterhoofd

Zodra we begrijpen dat het mysterie bewust is, verandert het hoe we die scènes interpreteren. In plaats van de gemaskerde Wijzen te zien als “ontbrekende informatie,” kunnen we ze zien als “gecontroleerde informatie.” Die verschuiving laat de flashbacks minder voelen alsof ze achterhouden en meer alsof ze cureren. Het moedigt ons ook aan om te letten op wat de game wél toont: de rollen, de eenheid tussen volken, en de manier waarop het verleden wordt neergezet als fundament voor het heden. We hebben niet nodig dat elk oud personage volledig wordt geïntroduceerd om het verhaal te laten landen. We hebben nodig dat het verleden betekenisvol voelt, en dat het heden urgent voelt. Daarvoor is de structuur gebouwd.

Een praktische checklist om sleutel scènes opnieuw te bekijken

Als je de herinneringen van de Verzegelingsoorlog opnieuw kijkt, helpt het om te zoeken naar de prioriteiten van het verhaal in plaats van naar de ontbrekende stukjes. Vraag jezelf af: wat probeert deze scène ons te laten voelen over de schaal van het conflict? Wat zet het neer over allianties, leiderschap en opoffering? Hoe versterkt het de hoofddraad van het avontuur in het heden in plaats van ons een apart historisch drama in te trekken? Let ook op hoe consequent de Wijzen als groep worden gekaderd in plaats van als individuen, en hoe de maskers hen in dat “legendarische” register houden. Het is een beetje alsof je naar een lied luistert en ineens doorhebt dat de baslijn al het werk deed. Als je het eenmaal hoort, kun je het niet meer níét horen.

De ene takeaway om in je zak te houden

De simpelste takeaway is dit: Tears of the Kingdom koos voor focus, en de gemaskerde, naamloze Wijzen waren onderdeel van die beslissing. Fujibayashi’s opmerking maakt duidelijk dat het tonen van hun gezichten en persoonlijkheden het verhaal zou hebben uitgebreid voorbij wat de hoofdervaring wilde dragen. Of je nu van die terughoudendheid houdt of wenst dat de game andere ruilen had gemaakt, de intentie ligt nu op tafel. Die kennis kan het mysterie doelbewuster laten voelen, en het kan latere spotlights op de Verzegelingsoorlog bevredigender maken omdat ze nieuwsgierigheid beantwoorden die de game bewust heeft opgewekt. We kunnen meer detail willen én tegelijk waarderen waarom de game niet midden in een toch al gigantisch avontuur stopte om dat detail te leveren.

Conclusie

Waarom bleven de Wijzen van de Verzegelingsoorlog in Tears of the Kingdom gemaskerd en naamloos? Fujibayashi’s antwoord komt neer op focus en schaal: het hoofdverhaal had een centraal thema, en het volledig onthullen van die personages zou het verhaal te groot hebben gemaakt. Dat is geen wegwuiven, het is een klassieke creatieve ruil. De game koos ervoor het verleden mythisch en gestroomlijnd te houden zodat de boog van het heden ruimte kreeg om te ademen, en de oude cast kon functioneren als pilaren van de geschiedenis in plaats van als een tweede ensemble dat om aandacht concurreert. Als je gefrustreerd was door het gebrek aan detail, is dat een begrijpelijke reactie. De game nodigt nieuwsgierigheid absoluut uit. Maar nu weten we dat het mysterie geen los draadje was. Het was een bewuste knoop, gelegd om tempo en narratief gewicht te beschermen. En zodra namen als Ardi, Qia, Raphica en Agraston via latere spotlights in het gesprek komen, wordt het makkelijker om het grotere plan te zien: laat eerst de legende landen, en laat daarna de mensen erachter naar voren stappen wanneer daar ruimte voor is.

FAQ’s
  • Onthulde Tears of the Kingdom ooit de gezichten van de oude Wijzen?
    • Nee. In de flashbacks van de Verzegelingsoorlog worden de Wijzen met maskers gepresenteerd en zien we hen in die sequences niet zonder masker, waardoor hun identiteiten bewust op afstand blijven.
  • Wat was Fujibayashi’s belangrijkste reden om de Wijzen naamloos en gemaskerd te houden?
    • Hij zei dat het hoofdverhaal een centraal thema had, en dat als de persoonlijkheden en gezichten van de Wijzen waren getoond, het verhaal te veel zou zijn gegroeid. Daarom hield het team bewust details achter om focus en scope te beschermen.
  • Welke namen worden in latere berichtgeving gekoppeld aan de Wijzen van de Verzegelingsoorlog?
    • Berichtgeving rond het tijdperk van de Verzegelingsoorlog heeft namen gebruikt zoals Ardi (Gerudo), Qia (Zora), Raphica (Rito) en Agraston (Goron), wat duidelijkere identifiers geeft aan figuren die TotK anoniem hield.
  • Verandert het kennen van de namen wat TotK’s verhaal betekent?
    • Het verandert niet de intentie van TotK’s presentatie, maar het verandert wel hoe we over het verleden praten. Namen maken van silhouetten individuen, wat de Verzegelingsoorlog persoonlijker kan laten voelen wanneer latere materialen die personages in de spotlight zetten.
  • Hoe moeten we na deze uitleg naar de flashbacks kijken?
    • Het helpt om ze te zien als gecureerde fragmenten die bedoeld zijn om de boog van het heden te ondersteunen, niet als een volledige historische kroniek. Het mysterie is onderdeel van een tempo-keuze, niet per se een ontbrekend hoofdstuk.
Bronnen
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS