Reggie Fils-Aimé legt uit hoe de problemen van de Wii U hielpen om de Nintendo Switch vorm te geven

12 mei 2026
Nintendo Wii UNintendo Switch
14 min.
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS
Reggie Fils-Aimé legt uit hoe de problemen van de Wii U hielpen om de Nintendo Switch vorm te geven

Samenvatting:

De Wii U is altijd een van Nintendo’s meest fascinerende misstappen geweest. De console had slimme ideeën, memorabele games en een controllerconcept dat duidelijk vooruitwees naar iets groters, maar wist nooit het brede publiek te bereiken dat Nintendo nodig had. Reggie Fils-Aimé, de voormalige president van Nintendo of America, sprak onlangs tijdens een Q&A-evenement bij het NYU Game Center over de problemen van het systeem en gaf daarmee een zeldzame blik op hoe Nintendo de situatie van binnenuit begreep. Zijn opmerkingen schetsen de Wii U als een apparaat dat was gebouwd rond een veelbelovend idee, maar dat te maken kreeg met wankele uitvoering, verwarrende marktpositionering en een softwareschema dat het tempo niet kon bijhouden dat het bedrijf nodig had.

Volgens Fils-Aimé geloofde Nintendo sterk in het combineren van een woonkamerervaring op tv met een kleinere GamePad-ervaring. Dat concept leverde Nintendo Land op, een launchtitel die een vergelijkbare rol moest spelen als Wii Sports. Toch leefde zelfs binnen Nintendo het gevoel dat het niet dezelfde directe magie had. Terwijl Sony en Microsoft hun volgende consoles voorbereidden, vertraagde de verkoop van de Wii U, en Nintendo besefte na het tweede jaar dat het systeem niet het succes zou opleveren dat het bedrijf nodig had. Vanaf dat moment vereenvoudigde het bedrijf zijn hardwareaanbod, zette het sterker in op digitale games en ondersteuning voor indiegames, bracht het de NES Mini en SNES Mini uit om de verkoop tijdens de feestdagen te ondersteunen en begon het de toekomst vorm te geven rond de Nintendo Switch. Het resultaat is een verhaal over druk, snel denken en hoe één ongemakkelijke console Nintendo hielp bij het bouwen van een van zijn grootste successen.

Het gedurfde idee van de Wii U dat nooit helemaal aansloeg

De Wii U blijft een vreemd hoofdstuk in Nintendo’s geschiedenis, omdat het geen simpel geval van slechte ideeën was. Sterker nog, veel van de ideeën waren behoorlijk scherp. Het systeem stelde zich een wereld voor waarin de tv en een scherm in handheldstijl samen konden werken, waardoor spelers twee interactiepunten kregen in plaats van één. Op papier klinkt dat erg Nintendo. Het was speels, anders en gebouwd rond een frisse manier om over de woonkamer na te denken. Het probleem was dat het idee nooit helder bij het publiek landde. Veel mensen begrepen niet meteen of de Wii U een nieuwe console was, een tabletcontroller voor de Wii, of een soort premium upgrade. Die verwarring deed ertoe. Een console kan geweldige games en slimme hardware hebben, maar als kopers in de winkel twijfelen, kan de vaart snel verdwijnen. De Wii U had charme, maar charme alleen kon de console niet dragen in een markt die veel zwaarder zou worden.

Waarom Nintendo geloofde in het GamePad-concept

Reggie Fils-Aimé beschreef Nintendo’s gedachtegang rond de Wii U als een mix van wat hij de 10-foot experience en de 10-inch experience noemde. Simpel gezegd betekende dat de tv aan de andere kant van de kamer en het GamePad-scherm in je handen. Nintendo geloofde dat deze combinatie nieuwe soorten gameplay kon ontsluiten, vooral in huizen waar mensen samen rond een gedeeld scherm zaten. Eén speler kon privé-informatie, andere besturing of een unieke rol hebben, terwijl de rest naar de televisie keek. Dat is echt een spannend ontwerpgebied, zeker voor een bedrijf dat bekendstaat om het veranderen van ongebruikelijke hardware in onvergetelijke speelsessies. De Wii-afstandsbediening had dat prachtig gedaan met de Wii. De Game Boy had dat in handheldvorm gedaan. Nintendo’s gok was dat de GamePad een vergelijkbare vonk kon creëren. Maar een vonk heeft droog hout nodig, en de Wii U kwam op de markt in een periode waarin de boodschap, het softwareritme en het concurrentielandschap het lastig maakten om echt vlam te vatten.

Nintendo Land en de uitdaging om Wii Sports te vervangen

Nintendo Land was ontworpen om de Wii U te presenteren in dezelfde brede geest waarin Wii Sports de Wii presenteerde. Dat was een enorme opgave. Wii Sports was niet zomaar een launchgame, het was de perfecte elevatorpitch voor motion controls. Je zag iemand een controller als een tennisracket zwaaien en je begreep het systeem binnen enkele seconden. Nintendo Land had slimme attracties en veel Nintendo-persoonlijkheid, maar vroeg meer van de speler en van de kijker. Je moest asymmetrische gameplay, het GamePad-scherm, het tv-scherm en de manier waarop die onderdelen samenwerkten begrijpen. Daardoor voelde het meer als het uitleggen van een bordspel op een feestje, terwijl iedereen eigenlijk gewoon wil beginnen met spelen. Fils-Aimé zei dat hij het tijdens het spelen niet direct afwees, maar dat hij wel die kleine interne aarzeling voelde die hem vertelde dat het geen Wii Sports was. Die aarzeling bleek belangrijk, omdat launchsoftware vaak de taal wordt waarmee mensen een console aan vrienden uitleggen.

Het verkoopmomentum verdween terwijl rivalen vooruitgingen

De Wii U stortte niet meteen in. Fils-Aimé merkte op dat het systeem in het eerste jaar eigenlijk goed presteerde, wat een belangrijk detail is omdat het laat zien dat Nintendo bij de lancering nog steeds consumenteninteresse en aandacht van retailers had. De problemen kwamen toen de bredere consolemarkt verschoof. Sony en Microsoft bereidden de PlayStation 4 en Xbox One voor, en die platforms gaven spelers een duidelijker next-generation-verhaal. Ze beloofden kracht, spektakel, online functies en vertrouwde ondersteuning van third-party’s. De Wii U voelde daarentegen moeilijker uit te leggen. Concurreerde de console direct met die apparaten, of bood hij een aparte Nintendo-only route? Voor sommige fans was die aparte route genoeg. Voor reguliere kopers was het antwoord minder vanzelfsprekend. Toen de verkoop begon te stagneren, kon Nintendo het probleem niet langer behandelen als een trage start. Het werd een zakelijk probleem dat snelle beslissingen vereiste, omdat schappen tijdens de feestdagen en vertrouwen van retailers niet beleefd wachten terwijl een bedrijf zijn draai probeert te vinden.

Softwarevertragingen maakten het probleem moeilijker te negeren

Een van Fils-Aimé’s duidelijkste punten was dat belangrijke games niet verschenen volgens het tijdschema dat Nintendo nodig had. Het bedrijf had grote projecten in ontwikkeling, waaronder Super Smash Bros., Mario Kart en Splatoon, maar de releases kwamen niet snel genoeg om de hardware op het meest kritieke moment te ondersteunen. Dat is belangrijk, omdat het vroege leven van een console lijkt op een kampvuur. Je kunt er niet één groot houtblok op gooien en daarna weglopen. Het heeft voortdurend brandstof nodig. De Wii U bouwde uiteindelijk een bibliotheek op met uitstekende first-partygames, maar het ritme was ongelijk op het moment dat het systeem zekerheid nodig had. Mario Kart 8 gaf de console een krachtige impuls, Super Smash Bros. bracht flinke fanenergie en Splatoon werd een spannende nieuwe franchise, maar die successen kwamen nadat het publieke verhaal al was verzuurd. Wanneer een console bekend komt te staan om wachten, begint de stilte tussen releases harder te klinken dan de games zelf.

Het gemiste ritme tussen hardwarebelofte en softwarebewijs

Hardwareconcepten hebben bijna meteen softwarebewijs nodig. De belofte van de Wii U was dat twee schermen nieuwe momenten konden creëren, maar die belofte had herhaalde, onmiskenbare voorbeelden nodig. Nintendo Land liet het concept zien, maar werd niet de culturele snelkoppeling die Wii Sports was geweest. Andere first-partygames waren sterk, maar veel daarvan gebruikten de GamePad op praktische in plaats van transformerende manieren. Off-TV play was handig, kaarten waren prettig en touchbesturing kon leuk zijn, maar deze functies voelden niet altijd als onmisbare redenen om een nieuwe console te kopen. Die kloof tussen belofte en bewijs deed pijn. Spelers kunnen experimenten waarderen, maar ze kopen systemen voor ervaringen waarvan ze zichzelf elke week kunnen zien genieten. Als de bepalende functie optioneel voelt, wordt de hele machine moeilijker te verkopen. In die zin was de uitdaging van de Wii U niet alleen dat software langzaam verscheen, maar dat te weinig releases de hardware meteen essentieel lieten voelen.

Verwarring in de winkels dwong Nintendo om het aanbod te vereenvoudigen

Fils-Aimé sprak ook over Nintendo’s retailstrategie, vooral over de beslissing om met twee Wii U-modellen te lanceren. Eén versie had minder geheugen en was wit, terwijl de versie met meer opslagcapaciteit zwart was. Verschillende SKU’s zijn normaal in de consolebusiness, maar ze werken alleen goed wanneer klanten duidelijk begrijpen wat het waardeverschil is en retailers voldoende vraag zien om schapruimte te rechtvaardigen. In het geval van de Wii U had het witte model met minder opslag niet het volume dat nodig was om door te gaan. Fils-Aimé zei dat hij die SKU stopzette omdat Nintendo een duidelijker aanbod nodig had voor retailpartners. Die stap klinkt misschien droog, maar hij onthult veel over hoe consolestrijd zich achter de schermen afspeelt. Een systeem vecht niet alleen om enthousiasme van fans. Het vecht ook om winkelpresentaties, vertrouwen in voorraad, verkoopsnelheid en een eenvoudige pitch die personeel kan uitleggen zonder een kleine lezing en een nerveuze glimlach.

Waarom een eenvoudiger productaanbod belangrijk was

Wanneer een console booming is, kunnen retailers complexiteit verdragen omdat de vraag het zware werk doet. Wanneer een console worstelt, wordt elk extra punt van verwarring een belasting op de verkoop. Een koper die tussen twee modellen kiest, kan pauzeren, geheugengroottes vergelijken, zich afvragen of één versie onvolledig is en dan besluiten om te wachten. Die pauze is gevaarlijk. Nintendo had een versie van de Wii U nodig die makkelijker op voorraad te houden was, makkelijker te beschrijven en makkelijker te positioneren tijdens drukke winkelperiodes. Het verwijderen van de zwakkere SKU loste het grotere probleem niet op, maar verminderde wel wrijving. Het liet ook zien dat Nintendo wist dat het systeem praktische commerciële ondersteuning nodig had, niet alleen hoopvolle communicatie. Het bedrijf moest relaties met retailers beheren en spelers tegelijk geruststellen dat het platform nog leven in zich had. Dat is een lastige evenwichtsoefening, alsof je een lekkende boot probeert te repareren terwijl je mensen nog steeds uitnodigt om aan boord te komen.

Digitale games en indie-ondersteuning werden een overlevingstool

Een ander belangrijk detail uit Fils-Aimé’s opmerkingen is dat Nintendo tijdens de Wii U-periode meer focus legde op digitale releases en onafhankelijke ontwikkelaars. Dit was niet zomaar een kleine kanttekening. Het werd onderdeel van een grotere verschuiving in hoe Nintendo met kleinere studio’s omging. De Wii U had meer games nodig, en indiereleases hielpen gaten tussen grotere first-partylanceringen te vullen. Voor spelers die het systeem bezaten, betekende dat dat de eShop een betekenisvollere plek werd om ongebruikelijke, creatieve en betaalbare ervaringen te ontdekken. Voor Nintendo opende het een relatie die op de Switch veel belangrijker zou worden. De Wii U werd misschien geen commercieel zwaargewicht, maar hielp Nintendo wel leren hoe waardevol een gestage stroom digitale releases kon zijn. Soms is de les van een worstelend platform niet alleen wat je de volgende keer moet vermijden. Soms is het een zaadje dat stilletjes in ruwe grond wordt geplant, wachtend op beter weer.

De Wii U eShop hielp de basis leggen voor Switch

De Nintendo Switch profiteerde enorm van een sterkere indieaanwezigheid, en de Wii U speelde een rol in dat pad. Tijdens de Wii U-jaren had Nintendo een duidelijke behoefte om zijn releasekalender te verbreden, en onafhankelijke studio’s konden in een ander tempo bewegen dan grote interne teams. Dat hielp het platform levendiger te laten voelen voor de spelers die erbij bleven. Het gaf Nintendo ook praktische ervaring met curatie van digitale winkels, relaties met ontwikkelaars en de vraag van het publiek naar kleinere games op Nintendo-hardware. Tegen de tijd dat de Switch verscheen, had het bedrijf een beter beeld van hoe indiegames naast Mario, Zelda, Splatoon en Mario Kart konden staan, in plaats van als opvulling te voelen. Die verschuiving was belangrijk, omdat de Switch vanaf dag één en daarna momentum nodig had. De Wii U kon niet volledig genieten van de vruchten van dat werk, maar zijn problemen hielpen Nintendo de waarde van een breder software-ecosysteem te begrijpen.

NES Mini en SNES Mini hielpen Nintendo’s feestdagenbusiness overeind houden

Een van de opvallendste delen van Fils-Aimé’s opmerkingen was zijn uitleg over de NES Mini en SNES Mini. Veel fans zagen die kleine retroconsoles als pure nostalgieapparaten, en op dat niveau werkten ze zeker. Ze waren schattig, verzamelwaardig, makkelijk te begrijpen en gevuld met geliefde games. Toch omschreef Fils-Aimé ze als een zakelijke zet in een periode waarin de Wii U aan de beademing lag. Nintendo had producten nodig die tijdens de feestdagen in grote aantallen konden verkopen, en de mini-erfenisapparaten vervulden die rol. Dat maakt ze niet cynisch. Ze gaven spelers nog steeds een leuke en toegankelijke manier om klassieke games opnieuw te beleven. Maar het laat wel zien onder welke druk Nintendo stond. Wanneer de belangrijkste homeconsole niet genoeg energie oplevert, heeft een bedrijf nog steeds iets aantrekkelijks nodig voor winkels, cadeaukopers en trouwe fans. De NES Mini en SNES Mini deden dat werk met kleine plastic behuizingen en enorme nostalgie.

Waarom nostalgie werkte terwijl de Wii U worstelde

De miniconsoles slaagden omdat hun pitch heerlijk eenvoudig was. Hier is een kleine NES of SNES, hier zijn klassieke games, sluit hem aan en speel. Geen uitleg over tweede schermen. Geen onzekerheid over of het een accessoire is. Geen wachten op de volgende golf software. De waarde was direct en emotioneel. Ouders herinnerden zich de originele systemen. Jongere spelers herkenden de personages. Verzamelaars wilden de hardware. Cadeaukopers begrepen het binnen vijf seconden. Die helderheid is precies wat de Wii U vaak miste. Nostalgie kan krachtig zijn, maar alleen wanneer het wordt verpakt op een manier die wrijving wegneemt. De NES Mini en SNES Mini hoefden Nintendo niet voor altijd te dragen. Ze moesten het bedrijf helpen door moeilijke retailperiodes heen, terwijl het volgende grote plan vorm kreeg. In die rol waren ze een slimme brug tussen een worstelend heden en een sterkere toekomst.

Satoru Iwata’s rol in de planningsvergadering voor Switch

Fils-Aimé herinnerde zich ook een diep persoonlijke ontmoeting met Satoru Iwata in Kyoto, waar Iwata hem vertelde dat zijn kanker was teruggekeerd. Het is een aangrijpend detail, vooral omdat het gesprek daarna verschoof naar Nintendo’s toekomst. Volgens Fils-Aimé omvatte dezelfde vergadering ook de planning voor de Nintendo Switch, waaronder software, prijsstelling, lanceringsstrategie en hoe het bedrijf over het systeem zou nadenken. Dat contrast zegt veel over Iwata’s leiderschap. Het moment was menselijk, zwaar en emotioneel, maar droeg ook de praktische urgentie van een bedrijf dat zijn volgende zet moest laten slagen. De Switch was niet zomaar een nieuwe doos die in een productlijn lag te wachten. Het was het antwoord op een probleem dat Nintendo tegen die tijd heel duidelijk begreep. De Wii U had de belofte van gecombineerd spelen laten zien, maar het bedrijf had een schonere, overtuigendere uitvoering nodig die spelers meteen konden begrijpen.

De Switch was geen afwijzing van het Wii U-idee

De Switch gooide de kerninzichten van de Wii U niet weg. Hij verfijnde ze. De Wii U probeerde een tv-ervaring te verbinden met een scherm in handheldstijl, maar de GamePad bleef verbonden aan de console op een manier waardoor het idee half draagbaar voelde. De Switch maakte het scherm tot de console zelf. Die ene verandering maakte de hele pitch helderder. Speel op de tv, til het systeem uit de dock, ga elders verder. Geen lange uitleg nodig. Geen ongemakkelijke vraag of de controller zonder de basisunit werkt. De Switch keerde het interessantste idee van de Wii U binnenstebuiten en maakte het vanzelfsprekend. Daarom voelt de Wii U minder als een doodlopende weg en meer als een prototype dat te vroeg op de markt kwam, met nog te veel wrijving eraan vast. Nintendo liet het concept niet los. Het vond de versie waar mensen meteen van konden houden.

Het verschil tussen uitvinding en uitvoering

De Wii U is een perfecte herinnering dat uitvinding en uitvoering niet hetzelfde zijn. Een bedrijf kan een echte kans herkennen en toch de verkeerde toegangspoort ernaartoe bouwen. Nintendo zag dat spelers flexibiliteit, gedeelde schermen, persoonlijke schermen en ongebruikelijke lokale multiplayer waardeerden. De Wii U probeerde die ideeën via de GamePad te bedienen, maar het eindproduct was niet helder genoeg voor een massapubliek. De Switch nam vergelijkbare instincten en liet ze natuurlijk aanvoelen. Dat is de goocheltruc. Geweldige hardware voelt vaak vanzelfsprekend nadat het werkt, zelfs als er jaren aan rommelige experimenten nodig waren om daar te komen. De Wii U maakte deel uit van dat rommelige pad. Het was niet de triomfantelijke versie van het idee, maar hielp Nintendo wel leren waar de ruwe randen zaten en hoe ze gladgeschuurd konden worden.

Hoe de Switch de oorspronkelijke belofte van de Wii U verfijnde

De Nintendo Switch slaagde omdat hij meerdere Wii U-problemen tegelijk oploste. Zijn identiteit was duidelijker, zijn lanceringsboodschap was scherper en zijn hybride ontwerp maakte flexibiliteit tot de hoofdfunctie in plaats van een bijvoordeel. Spelers begrepen het concept vanaf de onthulling: één systeem voor thuis en onderweg. Dat was krachtig. De Switch kwam ook met sterker softwaremomentum, aangevoerd door The Legend of Zelda: Breath of the Wild en gevolgd door een constant ritme van grote Nintendo-releases, third-partyondersteuning en indiegames. Het systeem voelde snel levendig. Voor veel spelers leverde het het soort dagelijkse gemak dat de Wii U suggereerde, maar nooit volledig opeiste. Het veranderde een verwarrende dual-screenpitch in een lifestylepitch. Speel zoals je wilt, waar je wilt, met wie er in de buurt is. Simpel. Vriendelijk. Heel Nintendo. Het was de droom van de Wii U, eindelijk in kleding die paste.

De nalatenschap van de Wii U is groter dan zijn verkoopcijfers

De hardwareverkoop van de Wii U bereikte wereldwijd 13,56 miljoen exemplaren, waardoor het een van Nintendo’s zwakst verkopende platforms is. Dat cijfer valt niet te negeren, maar verkoop is niet de enige manier om zijn plek in de geschiedenis te meten. Het systeem gaf ons uitstekende games, introduceerde Splatoon, huisvestte een van de beste Mario Kart-games en hielp Nintendo ideeën uitwerken die later de Switch zouden definiëren. Het leerde het bedrijf ook pijnlijke lessen over branding, releasetiming, eenvoud in de winkel en de noodzaak van software die een hardwareconcept snel bewijst. Op een vreemde manier is de Wii U als de ongemakkelijke eerste versie van een briljante speech. Je ziet de ideeën, maar de structuur klopt nog niet helemaal. De Switch werd de gepolijste versie. Zonder de Wii U had Nintendo misschien niet dezelfde helderheid bereikt, of in elk geval niet op dezelfde manier.

Wat de Wii U betekent voor Nintendo’s moderne identiteit

Het Wii U-tijdperk laat zien dat Nintendo’s grootste kracht ook zijn grootste risico kan zijn. Het bedrijf durft anders te zijn, en die bereidheid heeft enkele van de meest geliefde apparaten in gaming opgeleverd. Maar anders zijn heeft helderheid nodig. De Wii was anders en meteen begrijpelijk. De DS was anders en makkelijk te demonstreren. De Switch was anders en kon in één beeld duidelijk worden uitgelegd. De Wii U was anders, maar had vaak te veel uitleg nodig. Dat onderscheid is belangrijk voor Nintendo’s moderne identiteit. Innovatie kan niet alleen slim zijn binnen de ontwerpkamer. Het moet zich makkelijk verplaatsen via trailers, winkelschappen, familiegesprekken en een kort gesprek tussen vrienden. De Wii U worstelde omdat zijn beste ideeën niet goed genoeg reisden. De Switch slaagde omdat ze dat uiteindelijk wel deden. Dat is de les die Nintendo meenam, en het blijft een van de duidelijkste conclusies uit Fils-Aimé’s terugblik.

Conclusie

De Wii U was geen betekenisloze mislukking. Het was een moeilijk, onthullend en uiteindelijk nuttig hoofdstuk voor Nintendo. Reggie Fils-Aimé’s opmerkingen tonen een bedrijf dat het probleem herkende, praktische stappen zette om de business overeind te houden en met urgentie vooruitkeek. Het GamePad-concept had potentie, maar Nintendo Land werd niet de volgende Wii Sports, grote software verscheen niet snel genoeg en de markt bewoog scherp richting nieuwere hardware van Sony en Microsoft. Nintendo reageerde door zijn retailaanbod te vereenvoudigen, sterker in te zetten op digitale en indiegames en de NES Mini en SNES Mini te gebruiken om de feestdagenverkoop te ondersteunen terwijl het volgende platform vorm kreeg. De Switch nam vervolgens het gecombineerde schermidee van de Wii U en maakte het duidelijker, schoner en veel aantrekkelijker. Daarom doet de Wii U er nog steeds toe. Hij struikelde, ja, maar wees ook naar de weg die Nintendo daarna zou inslaan.

Veelgestelde vragen
  • Waarom faalde de Wii U volgens Reggie Fils-Aimé?
    • Fils-Aimé wees op verschillende problemen, waaronder de trage komst van belangrijke games, afnemend verkoopmomentum, druk van nieuwere consoles van Sony en Microsoft en het feit dat Nintendo Land niet dezelfde directe systeemverkoper werd als Wii Sports voor de Wii was geweest.
  • Wat moest de Wii U GamePad bereiken?
    • De GamePad was gebouwd rond het idee om de tv-ervaring te combineren met een kleiner scherm in de handen van de speler. Nintendo geloofde dat dit nieuwe soorten gameplay kon creëren, waaronder gedeeld spelen op de tv en andere privé-interacties op de GamePad.
  • Waarom was Nintendo Land zo belangrijk voor de Wii U-lancering?
    • Nintendo Land moest de unieke functies van de Wii U demonstreren, net zoals Wii Sports motion controls op de Wii demonstreerde. Het had creatieve ideeën en veel charme, maar communiceerde de aantrekkingskracht van de console niet zo direct of breed als Wii Sports dat deed.
  • Waarom bracht Nintendo de NES Mini en SNES Mini in die periode uit?
    • Fils-Aimé zei dat die kleine legacy-apparaten hielpen om Nintendo’s business overeind te houden terwijl de Wii U worstelde. Ze gaven het bedrijf een product dat tijdens de feestdagen sterk kon verkopen, terwijl Nintendo verder werkte aan de planning van de Switch.
  • Hoe beïnvloedde de Wii U de Nintendo Switch?
    • De Switch verfijnde het idee van de Wii U om tv-spelen te combineren met een ervaring op een kleiner scherm. In plaats van een losse GamePad te gebruiken die aan een console was gekoppeld, maakte de Switch het scherm tot de console zelf, waardoor een duidelijker hybridesysteem ontstond dat spelers meteen konden begrijpen.
Bronnen
WhatsAppMessengerLinkedInRedditPinterestBufferSMS